Το σύννεφο

Χθες ήμουν, λέει, μέσα σε ένα σύννεφο. Είχε τυλίξει το σπίτι μου και σχεδόν ακουμπούσε το έδαφος. Ίπτατο μέχρι τη μέση της κολόνας του δρόμου. Ήταν νύχτα, και το πορτοκαλίζον φως της λάμπας χρωμάτιζε την καρδιά του. Κι εγώ, εκεί, στο κατώφλι του σπιτιού μου, αναρωτιόμουν πώς ένα σύννεφο είχε επιλέξει μόνο το δικό μου σπίτι. Φορούσα κοντομάνικο και η δροσιά του μου τσιμπούσε το δέρμα. Τα μαλλιά μου είχαν αρχίσει να μουσκεύουν. Τα μάγουλά μου ήταν κρύα και υγρά, τα ρούχα μου κολλούσαν. Η ομίχλη του κυλούσε αργά, σαν υπόσχεση, κυκλικά, με το απαλό αεράκι που δεν ήταν αρκετό για να το διώξει. Θαρρείς είχε καταπιεί κάθε ήχο της πόλης. Απόλυτη ησυχία υπήρχε μέσα στο σύννεφο. Και τόλμησα, το λέω, να σκεφτώ, πως είναι το δικό μου σύννεφο. Πως είχε έρθει εκεί για μένα. Και πως, για λίγο, ήρθε να μου πει ότι ο Παράδεισος φτιάχνεται νύχτα, στη σιωπή.

©Ευλαμπία Τσιρέλη

Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα Ευλαμπία Τσιρέλη, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s