Κάποιοι άνθρωποι χάνονται πιο πολύ απ’ τους άλλους

Κάποιοι άνθρωποι χάνονται πιο πολύ απ’ τους άλλους.

Γράφουν ποιήματα μες στο μυαλό τους.

Δεν βρίσκουν ποτέ τα μελάνια.

Τα ποιήματα πετούν και χάνονται στον άνεμο.

Κάποιοι άνθρωποι χάνονται πιο πολύ απ’ τους άλλους.

Καταπίνουν τ’ αστέρια,

το φως βγαίνει απ’ τα μάτια τους.

Φωτίζουνε σαν προβολείς με φως ηλεκτρικό τη νύχτα.

Τα σκοτάδια τούς τρέμουν.

Κάποιοι άνθρωποι χάνονται πιο πολύ απ’ τους άλλους.

Τον σταυρό, που άλλοι φορούν στολίδι,

αυτοί τον κουβαλούν ξύλινο και στεγνό

μέσα στο κάμα και τις ψαλμωδίες.

Κάποιοι άνθρωποι χάνονται πιο πολύ απ’ τους άλλους.

Ψάχνουν το φύλο.

Χάνουν τον φίλο.

Γυρνούν το φύλλο.

Μα η σελίδα είναι κενή·

δεν γράφτηκε ποτέ κάποιο φινάλε για αυτούς.

Κάποιοι άνθρωποι χάνονται πιο πολύ απ’ τους άλλους.

Η αθανασία τους είναι η αδικία που έγινε πέτρινο πουλί

και κάθεται πάνω στα καμπαναριά,

πάνω στα σύρματα και τα περβάζια·

να κοιτάζει, ακούνητο, μέσα στα σπίτια

αυτών που είδαν, αυτών που ξέρουν.

Κάποιοι άνθρωποι χάνονται πιο πολύ απ’ τους άλλους.

Θα ’ρχονται κάθε βράδυ με μάτια ηλεκτρικά

να σας κοιτάξουν στο σκοτάδι.

Οι σελίδες σας θα γυρίζουν κενές.

Τ’ αστέρια θα πέφτουν πάνω σας και θα σας καίνε.

Οι γλάροι θα ψέλνουν μες στο κεφάλι σας

τα ποιήματα που χάθηκαν στον άνεμο.

Και οι σταυροί οι χρυσοί, σαν ξίφη

θα καρφώνονται ίσια στον Γολγοθά της ύπαρξής σας αιώνια.

Για χάρη των αδικημένων.

Αυτών που χάνονται πιο πολύ απ’ τους άλλους.

©Ευλαμπία Τσιρέλη

Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα Ευλαμπία Τσιρέλη, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

Θερινό σινεμά

Ζεστή βραδιά
-έχω φορέσει ένα ριχτό φουστάνι-
θα δούμε τα Φτερά του Έρωτα για πρώτη φορά.
Ζηλεύω τις γύρω πολυκατοικίες,
έχουν όλη τη χαρά στο μπαλκόνι τους.
Τα ποτήρια γεμίζουν παγωμένη μπύρα.
Μια γάτα χαϊδεύεται στα πόδια μας,
μια νυχτερίδα περνά απ’ το φως της οθόνης
– γελάμε.
Βγάζω τα σανδάλια,
πατώ στα ζεστά χαλίκια.
Δίπλα μου, μια παρέα κοριτσιών
πλένουν σταφύλια
σε ένα σακουλάκι με νερό
– μοιράζονται το τσαμπί.
Μου χαϊδεύεις το χέρι,
μπλέκουμε τα δάχτυλά μας.
Δακρύζω με τον άγγελο∙
φεύγει το βλέμμα μου στον ουρανό,
κοιτώ το φεγγάρι
σχεδόν ισότιμα.

©Ευλαμπία Τσιρέλη

Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα Ευλαμπία Τσιρέλη, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

Μικρό Μανιφέστο

mikro-manifesto-evlampia-tsireli-readme-poihsh

Δεσμευόμαστε,

κάθε στιγμή,

όταν κι αν είναι,

να θυμόμαστε πάντα ότι,

από εδώ και πέρα,

θα προσέχουμε τα εξής:

Να συγχωρούμε ενώ μαλώνουμε

και να ξαναγαπιόμαστε·

τίποτα να μην μπορεί να μας χωρίσει

Να μη λέμε “δεν γίνεται”,

να λέμε

“τα μπορώ όλα”,

“θα προσπαθήσω όσο μπορώ”

Να ξυπνάμε μέσα στον ύπνο μας

και να βλέπουμε τι ονειρευόμαστε

Να χειροκροτάμε το φιλί,

το φαγητό,

το αστείο

και την ομορφιά

Στα σκοτάδια να ρίχνουμε φως

αφού τα σπουδάσουμε

Όταν λερώνεται η ψυχή,

να βουτάμε στα ποιήματα

να καθαρίζουμε

Να βλέπουμε όλα τα ηλιοβασιλέματα

και όλες τις πανσελήνους

Να μετράμε κάθε βράδυ τ’ αστέρια με το δάχτυλο

Να βάζουμε μόνο άνω τελείες

και πολλά κόμματα·

όλα να είναι διαδοχικά,

χειμαρρώδη και αδιάκοπα

©Ευλαμπία Τσιρέλη

Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα Ευλαμπία Τσιρέλη, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

Χαρακώματα

Dix-trench-in-ruins_1

Otto Dix, Zerfallender Kampfgraben, 1924

Αγρίεψαν οι άνθρωποι.

Έχουν εκείνο το χαράκωμα

στο μέτωπο.

Έχουμε πόλεμο βαρύ,

πόλεμο ανθρωπιάς και παραλόγου,

και στο χαράκωμα στριμώχνουμε ό,τι βρούμε.

Πήγε κι αυτό και άραξε ανάμεσα στα μάτια

να συννεφιάζει το βλέμμα,

να θολώνει τον καθρέφτη της ψυχής.

Ποιος το ‘σκαψε εκεί – ήθελα να ‘ξερα.

Στο χάσμα εκείνο

‘πέσαν πια όλα τα “ευχαριστώ”, τα “ορίστε”, τα “περάστε”,

τα “χαίρομαι πολύ”,

χαθήκαν.

Λίγο πιο κάτω,

μία καμπύλη αρνητική

κάτι ανάμεσα σε οργή, παράπονο και απορία

-κανείς δεν ξέρει-

τι ν’ απογίναν όλα εκείνα που μας έκαναν ανθρώπους·

τα τελευταία ορμητήρια

-χαμόγελα θαρρώ τα ‘λέγαν-

πώς μπλέχτηκαν στον κόμπο του λαιμού,

πίσω από  σφαλισμένα χείλη,

αφηρημένοι τα κατάπιαμε

μέσα απ’τα δόντια

που όλο σφίγγουν, σφίγγουν

μέχρι να σφίξει η ύπαρξη

και να σκληρύνει κάθε μαλακό σημείο

μη χτυπηθεί απ’ τ’ άγριο του πολέμου

και ματώσει

και νιώσουμε πως κάποτε ήμασταν ζωντανοί.

Πώς γίναμε έτσι.

 

©Ευλαμπία Τσιρέλη

Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα Ευλαμπία Τσιρέλη, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

 

 

Πέτρινοι

69662904_2983573055003102_5898468064374030336_n

Οι αδικίες

γίνονται πέτρινα μαύρα πουλιά,

αθάνατα

στέκονται, νύχτα, στο παράθυρό σου

με βλέμματα στεγνά

κι αιώνια

κοιτάζουν ίσια στην ψυχή σου,

ξύνουν όλες τις σκληρές γωνιές σου

με τα γαμψά τους νύχια

και δεν σ’ αφήνουν να ξανακοιμηθείς

όπως παλιά,

για χάρη των αδικημένων.

 

©Ευλαμπία Τσιρέλη

Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα Ευλαμπία Τσιρέλη, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

Οι γνωστικοί

αρχείο λήψης

Θαρρείς και οι καρδιές τους να μικραίνουν

άλλο το φως δεν το αντέχουν,

ζούνε ανάμεσα στις γρίλιες,

μια κρύβονται, μια βγαίνουν.

Ποτέ δεν ξέρεις πώς μοιάζουνε στ’ αλήθεια,

-σκιάζουν τα μάτια για να δουν

η καθαρότητα τους προκαλεί μια ασίγαστη μανία.

 

Κι όλο πολύπλοκα νοήματα γυρεύουν,

να εξηγήσουν τη ζωή με κάτι λέξεις

που μυρίζουνε κενό.

 

Βρίσκουν ασθένεια σοβαρή στο πρόσωπό σου

όταν στο γέλιο και τα μάτια σου γελούν.

Κείνοι τα μάτια μισοκλείνουν και σουφρώνουν

στο χαμόγελο

που ‘ναι σφιχτό, αβέβαιο και φοβισμένο.

 

Κι ύστερα αρχίζουνε λογίδρια σοφίας,

πώς τόλμησες, μικρέ, κι επικαλέστηκες τη γνώση

πώς γίνεται να ξέρεις, να γνωρίζεις,

πώς γίνεται να διεκδικείς σοφία

να πεις για τη ζωή, να μάθεις για αγάπη,

για ουσία,

 

Εσύ,

 

πώς τον θεό τους πιάνεις στα τυφλά σου λόγια

εσύ, που δεν φοράς μαύρο μανδύα

που δεν λυγίζει ο λαιμός σου από τρανό σταυρό,

και ποιος νομίζεις ότι είσαι εσύ εξάλλου,

ποιος σε όρισε να υψώσεις τη ματιά στον ουρανό;

 

Τρέμουν, στ’ αλήθεια, που το τόλμησες ν’ αφήσεις τα βιβλία,

τους νόμους, τους ανθρώπινους δεσμούς

και να κοιτάξεις ίσια πια στα μάτια

αυτό που τρέμουνε και λέν’ Δημιουργό.

©Ευλαμπία Τσιρέλη

Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα Ευλαμπία Τσιρέλη, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

 

Άκυκλος

surreal-photography-kirsty-mitchell-akyklos-evlampia-tsireli-poetry-fiction-imaginarium-writing-.jpg

surreal-photography-kirsty-mitchell

Σ’ ένα αιώνιο φθινόπωρο θα ήθελα να ζω

Εκεί που η κάψα του καλοκαιριού έχει γυρίσει σε δροσιά

Και του χειμώνα η παγωνιά δεν θε’ να ‘ρθεί ποτέ

Όσο για την άνοιξη,

Είναι γι’ αυτούς που μάταια καρτερούν κάτι καλύτερο

Που θα ‘ρθει μοναχά για να τους κάψει

©Ευλαμπία Τσιρέλη

Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα Ευλαμπία Τσιρέλη, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

Σκοτάδια

DSC_6324-1-2

photo by Nikos Mouras

Τι ωραία

που επιστρέφουμε στο σκοτάδι μας

Και τι καλοί

όλοι εσείς που βοηθάτε

να γυρίσουμε την πλάτη μας

στον ήλιο.

Γιατί μπορούμε

Να είμαστε αυτόφωτοι

Και να γεμίζουμε τραγούδια

τα σκοτάδια

που τόσο σάς τρομάζουν

Να μη νιώθετε μόνοι

Όταν ξεπέφτετε στα έγκατά μας

και τσαλαβουτάτε

σαν αρχάριοι

στα χαμένα

Εσείς

που μάθατε πάντα

κάποιος να σας φωτίζει τον δρόμο

για να δείτε.

Εμάς

μας αξίζει

το σκοτάδι.

©Ευλαμπία Τσιρέλη

Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα Ευλαμπία Τσιρέλη, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

 

Ματαιότης

mataiotis_vanity_evlampia_tsireli

Εκείνες τις μεταιχμιακές, απαίσιες ημέρες
που συνειδητοποιούσε τη ματαιότητα των πάντων,
βρισκόταν εγγύτερα στην ψυχική της γαλήνη.

Δεν υπάρχει πιο αφοπλιστική,
υπέροχα απαξιωτική
και ηδονικά καθησυχαστική φράση
από το ‘ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης’.

©Ευλαμπία Τσιρέλη

 

Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα Ευλαμπία Τσιρέλη, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

Πώς αγαπούν οι ποιητές

Δεν ξέρεις πώς αγαπούν οι ποιητές.
Οι ποιητές στην αγάπη μπαίνουν σαν πανσέληνοι.
Δεν κατεβαίνουν απ’ τον ουρανό σαν ερωτεύονται.
Σε φωτίζουν τις νύχτες
να έχεις φως εκεί που πας
να μη φοβάσαι
να μαγεύεσαι
να ‘χεις κάτι να κοιτάζεις όταν προσεύχεσαι.
Αν σε διαλέξει ποιητής, ζεις για πάντα.
Κι αν τον αφήσεις, πεθαίνει για πάντα για να ζήσεις πάλι εσύ.
Αν κλέψεις καρδιά ποιητή,
θα έχεις λίγο απ’ το χρυσάφι του κόσμου στα χέρια σου,
αφού πρώτα σκοτώσεις τον δράκο.

©Ευλαμπία Τσιρέλη

Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα Ευλαμπία Τσιρέλη, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.