Σιωπές

baf3539c65

Χειρότερες απ’ τις σιωπές σου,
είναι οι μονολεκτικές σου απαντήσεις∙
το “ναι”, το “όχι”, το “καλά”∙
αφήνουν ‘κείνη την αβάσταχτη αναμονή
και μάταιη ελπίδα
ότι κάτι ακόμα θα ακολουθήσει.

Ύστερα, είναι κι εκείνη η φονική ευκολία
με την οποία ξεχνάς να πεις “καληνύχτα”.

©Ευλαμπία Τσιρέλη

Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα Ευλαμπία Τσιρέλη, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

Ποιος

tumblr_lgmzyjPgVs1qamlovo1_500

Όσο κανείς μεγαλώνει, τόσο μεγαλώνει η μοναξιά του.
Κι αυτό δεν οφείλεται στην απουσία ανθρώπων,
αλλά είναι επειδή περίμενε από αυτούς να τον ορίσουν.

©Ευλαμπία Τσιρέλη

Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα Ευλαμπία Τσιρέλη, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

Καθ’ οδόν

out-the-amtrak-window-in-upstate-new-york

Κακό πράγμα να κουβαλάς στις βαλίτσες σου μονάχα όνειρα.
Οι βαλίτσες αγαπούν τους σταθμούς και τα όνειρα τον δρόμο.
Δεν συνεννοούνται. Δεν φτάνεις ποτέ.

Κακό πράγμα να’ χεις για σπίτια τους ανθρώπους.
Φεύγουν και χάνονται μια μέρα
Και μένεις πάλι χωρίς κεραμίδι πάνω απ’ το κεφάλι σου.

©Ευλαμπία Τσιρέλη

Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα Ευλαμπία Τσιρέλη, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

Το Δέντρο

3310690989

Και τι δεν θα ‘δινα να ήμουν δέντρο
Να ‘ταν το σώμα μου το σπίτι μου
Να ρίζωνα για πάντα στη γη που αγαπώ
Να ‘στεκα αγέρωχο, περήφανο στη μέση κάποιου λιβαδιού
Να μάθαινα απ’ τον άνεμο τα μυστικά του κόσμου
Να ‘μουν πολύτιμη σκιά για τον ταξιδευτή
Οι κεραυνοί να φλέρταραν το μοναχό μου σώμα
Κι όλη η ζωή μου να ‘ταν το ξημέρωμα, το σούρουπο κι η έναστρη νύχτα
Κλαδιά στον ουρανό
Ρίζες στη γη
Πνεύμα σοφό
Ώσπου οι αιώνες να με κάνουν πάλι σπόρο
Και πάλι σαν δέντρο
Να ξαναγεννηθώ

© Ευλαμπία Τσιρέλη

Στο βιβλίο “Δέντρα και Δάση της Μέσης Γης”, Ευλαμπία Τσιρέλη.

Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα Ευλαμπία Τσιρέλη, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

Μεσάνυχτα

tumblr_me5jmiuhil1qe31lco1_1280

Κι ένα βράδυ, λίγο μετά τα μεσάνυχτα, το συνειδητοποίησα.
Είχα πια συνδέσει το σχήμα της καρδιάς, με τ’ όνομά σου.
Τ’ αγαπημένα μου τραγούδια, με τα χέρια σου.
Τη γεύση του φιλιού, με τα χείλη σου.
Το σπίτι, με την αγκαλιά σου.
Τη ζωή, με την ανάσα σου.

© Ευλαμπία Τσιρέλη

Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα Ευλαμπία Τσιρέλη, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

Εξορκισμοί

b86fb58651ac30c27da1ef52d16e9b21

Σε ξορκίζω, μη μάθεις πώς είναι
να παλεύουν οι λέξεις να βγουν
από μέσα σου, λες
και χιλιάδες οπλές
να χτυπούν με τη δύναμη αιώνων.

Σε ξορκίζω, μη μάθεις πώς είναι
να σου σκίζουνε τα σωθικά
για να βγουν να ξαπλώσουν
στο χαρτί και να νιώσουν
πως σε νίκησαν πάλι οικτρώς.

Σε ξορκίζω, μη μάθεις πώς είναι
να συστήνεσαι κάθε φορά∙
να γεμίζεις σελίδες
και ν’ ανοίγεις παρτίδες
με τον άγνωστο πάλι εαυτό σου.

Σε ξορκίζω, μη μάθεις πώς είναι
από σάρκα να μένεις γυμνός
να τελειώνει η μελάνη
κι εσύ πια στο ταβάνι
νοητά προσευχές να σκαλίζεις.

Σε ξορκίζω, μη μάθεις πώς είναι
να γεννά το μυαλό σου γητειές
και τα γράμματα λες
κι είναι πια χαρακιές
που δε μοιάζουν μ’ ανθρώπινη γλώσσα.

Σε ξορκίζω, μη μάθεις πώς είναι
κάθε μέρα να ζεις μια ζωή
χωρίς καν να σαλεύεις,
να μπορείς να μαντεύεις
ηδονές και καημούς εραστών.

Σε ξορκίζω, μη μάθεις πώς είναι
να φοβάσαι να γράψεις, γιατί
δεν το διάλεξες, μα
είναι ανάγκη απλά
κι η ανάγκη είναι πάνω από σένα.

Να γεννιέσαι γεμάτος με έγνοιες,
κληροδότημα των ποιητών∙
να φοβάσαι να δεις
πως κι εσύ θα ταχθείς
μια ζωή να σε σέρνει η πένα.

© Ευλαμπία Τσιρέλη

Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα Ευλαμπία Τσιρέλη, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993

Οι ονειροπόλοι απευθύνουν έκκληση

brooke-shaden-song-of-moonflower

Brooke Shaden photography

Κάντε κάτι να μην ακουμπήσουμε τα πόδια μας στη γη!
Δεν θέλουμε να προσγειωθούμε.
Εμείς που, αιώνες τώρα,
φροντίζουμε για τις υψηλές και χαμηλές πτήσεις
των πνευμάτων σας∙
για τη μαγεία στην τέχνη και τη λογοτεχνία,
για την άπιαστη και αόριστη ουσία της ποίησης.
Εμείς που, οπλισμένοι με χρώματα,
ζωγραφίζουμε τους γκρίζους τοίχους,
εμείς που γράφουμε στα πεζοδρόμια «σ’ αγαπώ».
Εμείς που πιστεύουμε στον έρωτα
και στις καλύτερες μέρες.
Εμείς που διατηρούμε τη φλόγα του ονειρέματος αναμμένη
κι όλα εκείνα τ’ αστέρια στον ουρανό σου
για να μπορείς ακόμα να κάνεις ευχές.
Εμείς που χορταίνουμε με άνεμο
και ομορφαίνουμε με αλμύρα στα μαλλιά.
Εμείς που η σκέψη μας το βράδυ
ταξιδεύει σε γνωστούς και άγνωστους κόσμους,
πάνω σε βάρκες,
ψαρεύοντας ιδέες από τον ωκεανό της έμπνευσης.
Κοίταξε μας, έχουμε χαμηλώσει επικίνδυνα.
Τα πόδια μας αγγίζουν τις κορυφές των δέντρων.
Κάντε κάτι να μην ακουμπήσουμε τα πόδια μας στη γη!

©Ευλαμπία Τσιρέλη

Ονειροπόλοι

Όταν γεννιόμασταν

σ’ αυτόν τον κόσμο,
τον διπλανό απ’ το δικό μας

Νεράιδες τριγύρω ευχές μας έβρεχαν
για τύχη ευλογημένη

κι ευγενική καρδιά

Επάνω απ’ το βρεφικό κρεβάτι μας
οι πλανήτες έστηναν χορό

κι εμείς οι οδηγοί τους

Ιπτάμενα χαλιά απ’ τις αραβικές νύχτες
μάς ταξίδευαν

σε μακρινές χώρες

Ρημάδια αφήναμε

τον κόσμο πίσω μας
καβάλα στους τυφώνες της φαντασίας

Ονειροπόλοι ωραίοι,

χαμογελούσαμε πονηρά

μπροστά σε όλα τα κάτοπτρα

Παρέα με τον άνεμο και το φεγγάρι
παίξαμε κρυφτό και κυνηγητό,

αιώνια παιδιά

Όταν μεγαλώναμε,

κλέβαμε λίγο τον χρόνο τον ψεύτη
και του γυρνούσαμε την πλάτη

Λεύτεροι στα αδέσποτα όνειρα,
στον θεϊκό μας έρωτα

και στη γλυκιά μας θλίψη

Όμως δεν ήμασταν ποτέ μόνοι

στ’ αλήθεια,
είχαμε ο ένας τον άλλον

Ίσκιοι ελαφροί για πάντα

κάτω απ’ τον βαρύ, καυτό ήλιο,

ήταν τα καταφύγιά μας.

(Το ποίημα-ακροστιχίδα περιέχεται στο βιβλίο “Χρόνειρα. Παράξενες Διηγήσεις & Αδέσποτα ποιήματα“, Ευλαμπία Τσιρέλη, εκδόσεις Πηγή)

Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα Ευλαμπία Τσιρέλη, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

Ad Astra

Είχε το μυαλό της στα σύννεφα.
Το βλέμμα, στα πουλιά.
Οι λέξεις, στιγμές ονείρου,
λίγο πριν το ξύπνημα.
Οι κινήσεις, το πρώτο τίναγμα του φτερού.
Τα βήματα, διχασμένα στους δύο κόσμους.
Είχε και μυστικά.
Αιώνια μυστικά.
Τα μυστικά του νερού και των δέντρων.
Είχε και την ψυχή ταγμένη στ’ άστρα.

-Κι ανάμεσα σ’ εμάς τι γύρευε;

-Γύρευε να χωρέσει
μέσα στ’ άπειρο του μυαλού της
τον Χρόνο σας.

~Ευλαμπία Τσιρέλη~

Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα Ευλαμπία Τσιρέλη, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

Οι αόρατοι εραστές

book_of_love_soft_vintage_girl_photography_hd-wallpaper-1566465

Ξέρεις πόσους αόρατους εραστές έχει ένας συγγραφέας;

Ξέρεις πόσα αόρατα χέρια αγγίζουν κάθε μέρα το κορμί του,

χαϊδεύοντας τα βιβλία του;

Πόσα στόματα του ψιθυρίζουν,

μουρμουρίζοντας τις αράδες των σελίδων;

Πώς ρουφούν το άρωμά του;

Σε πόσες αγκαλιές ξαπλώνει κάθε βράδυ;

Πόσα χέρια τον κρατούν, τον αγκαλιάζουν, τον τσακίζουν;

Ο συγγραφέας το πρωί ξυπνά κατάκοπος.

Εξαντλημένος.

Εξαντλημένος από την προσπάθεια

να ικανοποιήσει και τον πιο απαιτητικό εραστή.

Να προσφέρει εκείνον τον οργασμό πλήρωσης της ύπαρξης

και δικαίωσης των ατέλειωτων μερονυκτίων συγγραφής

και περισυλλογής.

~Ευλαμπία Τσιρέλη~

Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα Ευλαμπία Τσιρέλη, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

Σκοταυγή

dark-side-of-the-moon-cover

Έρχεται κάποτε εκείνη η αυγή

Που γυρνάς με την πλάτη στον ήλιο

Ν’ ατενίσεις τα σκοτάδια σου

Αναλογιζόμενος ότι τελικά

Δεν σου ταίριαζε ποτέ το φως.

~Ευλαμπία Τσιρέλη~

Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα Ευλαμπία Τσιρέλη, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.