Δυο σώματα στην άμμο. Ρακέτες. Το μπαλάκι, ο ήχος. Βιαστικός. Μονά χτυπήματα, διπλά ακούγονται. Τα σώματα σε χορό θολό. Παύση καμία. Πέφτει το μπαλάκι. Σκύβω, το μαζεύω. Το ακολουθώ παραδομένος. Δεν γυρνούν το βλέμμα. Πέφτει ξανά. Δεν κουνιέμαι. Η άμμος σκεπάζει τα πόδια μου. Με κρατάει. Εγκλωβίζομαι.

Τώρα εγώ. Παίζω με τη ρακέτα. Γελάω.

Το φως είναι έντονο αλλά δεν έχει ζέστη. Ο ήχος βρέχεται. Εκείνα τα σώματα τώρα παίζουν βόλεϊ. Πάσες νευρικές. Άλματα χωρίς μπάλα. Οι παλάμες κολλάνε στο φιλέ. Σηκώνω τα χέρια. Δεν με βλέπουν. Ανοίγω το στόμα. Δεν με ακούν.

Πάλι εγώ. Κρατάω μπάλα. Αμούστακος, κοκκινισμένος με κίτρινη φανέλα. Η φωνή μου, βραχνιασμένη. Γελάω.

Στέκομαι ακίνητος, το βλέμμα γυρίζει. Αυτός με τη λευκή φανέλα κρατάει μια μπλε μπάλα. Την πετάει ψηλά. Πετάω μαζί της. Βλέπω μόνο τη σκιά της.

[Κείμενο που προέκυψε από το σεμινάριο “Τα όνειρα στη Λογοτεχνία” – σουρεαλισμός, μαγικός ρεαλισμός, το όνειρο ως λογοτεχνικό υλικό – Οκτώβριος 2025 – Εργαστήρι Συγγραφής Imaginarium]

εικόνα: mostafa ft.shots pexels.com