Τα μουσεία Φυσικής Ιστορίας είναι η αδυναμία μου. Με τις ώρες στέκομαι μπροστά στους μεγάλους σκελετούς ή στις προθήκες με τα ταριχευμένα ζώα, τα αυγά ή τα βάζα με τα έμβρυα, να χαζεύω και να φαντάζομαι τους πρώτους εξερευνητές που μελέτησαν και κατέγραψαν εξαφανισμένα ή σπάνια ζώα, που τα κατέγραψαν σε κάποια μακρινή ακτή, σε κάποιον γκρεμό, βουνό, σπηλιά.

Fact: Το 1741 ο Γερμανός γιατρός και φυσιοδίφης Γκέοργκ Βίλχελμ Στέλερ (Georg Wilhelm Steller) ανακάλυψε σ’ ένα ταξίδι του τη γιγάντια θαλάσσια αγελάδα του Βόρειου Ειρηνικού (επιστημονική ονομασία: Hydrodamalis gigas). Μόλις 27 χρόνια αργότερα, το είδος εξαφανίστηκε από τους κυνηγούς. Είχε μήκος πάνω από 8 μέτρα και ζύγιζε περισσότερο από 8 τόνους. Ήταν το μόνο σειρηνοειδές (τάξη υδρόβιων θηλαστικών. Σε αυτήν ανήκουν θηλαστικά χωρίς πόδια που ζουν κυρίως στη θάλασσα) που μπορούσε να ζήσει σε κρύα νερά. Επιπλέον, διέφερε από τα υπόλοιπα στο ότι δεν είχε δόντια και δεν έτρωγε θαλάσσια φυτά, αλλά φύκια. Ένας άκακος γίγαντας με εξαιρετικό κρέας και αρωματικό λίπος – όπως μαθαίνουμε στο βιβλίο.

Η ιστορία κινείται σε τρεις διαφορετικές χρονικές περιόδους, με ατμόσφαιρα περασμένων εποχών, από τις παγωμένες αποστολές στην Αλάσκα μέχρι τα πανεπιστημιακά εργαστήρια του Ελσίνκι. Κοινός άξονας, η θαλάσσια αγελάδα του Στέλερ και αφετηρία το 1741 και η Μεγάλη Βόρεια Αποστολή στην οποία συμμετείχε ο φυσιοδίφης και διδάκτορας Θεολογίας Γκέοργκ Βίλχελμ Στέλερ που την ανακάλυψε.

Μια σχεδόν φιλοσοφική τοποθέτηση για την εξαφάνιση των ειδών και την επίδραση του ανθρώπου στη φύση. Ο άνθρωπος έχει εξαφανίσει ολόκληρα είδη μόνο και μόνο για τη διασκέδασή του και την ασύδοτη θήρευση. Μια ιστορία που άπτεται επίσης πολλών θεμάτων, όπως η αποικιοκρατία και οι συμφορές που έφερε, η θέση των γυναικών στην επιστήμη, και η επιρροή της θρησκευτικής πίστης στην επιστημονικότητα και την αντικειμενικότητα της αλήθειας.

Για να το παρακολουθήσει κανείς βέβαια – επειδή δεν έχουμε ήρωα και πλοκή εδώ- θα πρέπει να έχει μια αγάπη για την εξερεύνηση, τη ζωολογία, τη βοτανολογία και τις επιστημονικές ανακαλύψεις του 18ου και 19ου αιώνα. Επίσης, να τον απασχολεί η σχέση ανθρώπου-φύσης, η κλιματική κρίση  ίσως, αλλά και η εξαφάνιση των βιολογικών ειδών.

Άλλη μια δοκιμιακή λογοτεχνία (βλ. επίσης Όταν παύουμε να καταλαβαίνουμε τον κόσμο, Μπ. Λαμπατούτ , Γουέιτζερ, Ντ. Γκραν, εκδ. Δώμα), είδος που αρχίζει να μου καλαρέσει. Η πρόκληση σε αυτό το είδος λογοτεχνίας είναι να βρει κανείς τη χρυσή ισορροπία έτσι ώστε ούτε βιβλίο γνώσεων να είναι, αλλά ούτε και εντελώς μυθοπλασία που θα θολώσει την αξιοπιστία και τον ρεαλισμό του θέματος. Πολύ ενδιαφέρον και πολύ δύσκολο. Η επιστήμη γίνεται «ανθρώπινη», προσεγγίζεται από τον μέσο αναγνώστη, κατανοείται μέσα σε πλαίσια, ενώ η λογοτεχνία- και εν μέρει η μυθοπλασία – συνεχίζει να τέρπει. Είναι διαφορετικό από το εκλαϊκευμένο δοκίμιο – εδώ ο συγγραφέας πρέπει να είναι (και) λογοτέχνης. Άρα λίγοι μπορούν να το κάνουν σωστά και ισορροπημένα.

Με ξένισε λίγο ο Ενεστώτας σε τόσο μεγάλη έκταση, αλλά τελικά κατέληξα ότι επειδή ακριβώς κινείται αφηγηματικά σε τρεις διαφορετικές περιόδους, η αλλαγή αφηγηματικού χρόνου θα προξενούσε προβλήματα, οπότε πολύ ορθά έκανε η συγγραφέας.

Έμβια όντα, Iida Turpeinen, μτφρ. Βίκυ Αλυσσανδράκη, εκδ. Ίκαρος

Mετάφραση: Δήμητρα Δότση |Eκδόσεις: Loggia

Σχεδόν δυστοπικό. Μια φωτεινή δυστοπία καμουφλαρισμένη σε ευτοπία. Το φοβόμουν αυτό το βιβλίο, λόγω της διαφορετικότητάς του από τις νόρμες αφήγησης, αλλά έχω εμπιστοσύνη στη μεταφράστρια. Λέω, για να το διάλεξε η Δότση, κάτι έχει. Αποδείχτηκε εξαιρετικά ενδιαφέρον. Ήρωες vessels, δοχεία δηλαδή, που σημαίνει πως δεν έχουν κάποια προσωπικότητα, ταυτότητα, ιδιοσυγκρασία. Συνήθως κάτι τέτοιο το βλέπουμε στον μαγικό ρεαλισμό. Θα μπορούσαν να είναι οποιοιδήποτε. Γι’ αυτό και απουσιάζει παντελώς ο διάλογος. Η Άννα και ο Τομ αποτελούν περισσότερο μία οντότητα, ένα μοτίβο, παρά χαρακτήρες. Δυστυχώς, δεν είναι υπερβολή εδώ να παρατηρήσω πως υπάρχουν όντως τέτοιοι άνθρωποι: χαμένοι, αφομοιωμένοι, χωρίς σκοπό. Ζουν μια ζωή που φαντάζει αισθητικά τέλεια, γεμάτη ταξίδια, design αντικείμενα, ψηφιακή αναγνώριση. Ακόμα και όταν επιλέγουν να αλλάξουν την καθημερινότητά τους, η πλήξη τούς ακολουθεί παντού.

Η έλλειψη του προσωπικού σκοπού, η αδυναμία της ενδοσκόπησης και η απώλεια της εμπειρίας – αφού η πράξη αντικαθίσταται με την ψηφιακή αναπαράσταση, κάτι σαν σκηνικό αντί για πραγματική ζωή – οδηγεί σε μια υπαρξιακή στασιμότητα, δημιουργεί ένα ανοιχτό στόμα, κατασκότεινο, ένα εσωτερικό κενό.

Αν διαβάσεις αυτό το βιβλίο περιμένοντας κάποια πλοκή, το διαβάζεις λάθος. Δεν υπάρχει κλιμάκωση, δεν οδηγεί σε λύτρωση, δεν οδηγεί σε κάθαρση. Είναι βιβλίο-καθρέφτης, είτε στραμμένος προς τα εσένα είτε στραμμένος απλά στην εποχή, ένας φακός που θα σε βοηθήσει να δεις κάποια πράγματα πιο προσεκτικά.

Οι χρόνοι είναι άλλο ένα ενδιαφέρον κομμάτι. Ένας Παρατατικός που αφήνει μια επίγευση αέναης επανάληψης. Προκαλεί δυσφορία – αλλά μπορεί έτσι να το βίωσα εγώ. Ωστόσο, παρά την επανάληψη υπάρχει στασιμότητα. Το βιβλίο κλείνει με Μέλλοντα σε χρήση πρόδρομης αφήγησης, κάτι που χρησιμοποιούμε όταν μιλούμε για βεβαιότητα βάσει συνήθειας. Άρα, η συνέχεια είναι προδιαγεγραμμένη – μια υπαρξιακή δυστοπία.

Ο Vincenzo Latronico δημιουργεί -όχι άθελά του- μια λογοτεχνική κοινωνιολογική μελέτη, με ενδιαφέρουσα δομή αφήγησης, ήρωες που δεν είναι ήρωες, και χρόνους που δεν είναι χρόνοι. Απολαυστική λογοτεχνία σε μια meta εποχή.

[Σ.τ.σ.: Μοιράζομαι με τον κόσμο την αναγνωστική εμπειρία μου μόνο για βιβλία που μου άρεσαν, τα οποία διάλεξα και αγόρασα.]

Πρωτοέμαθα για αυτό το βιβλίο κάποιους μήνες πριν την κυκλοφορία του, σε μια από τις εξαιρετικές εκδηλώσεις στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης με καλεσμένους συγγραφείς που μιλούν για το έργο τους. Είχα ξανακούσει τον συγγραφέα να μιλάει στη ΔΕΒΘ, αλλά η συζήτηση με την Αλεξάνδρα Ιωαννίδου – τη μεταφράστρια του για τις ελληνικές εκδόσεις των βιβλίων του-, εκείνο το απόγευμα στο Μέγαρο, ήταν κάτι διαφορετικό. Μια πραγματική εμπειρία ζωής, μια απόλυτη κατάθεση ψυχής. Μίλησε πολύ για τον πατέρα του και για την οικογένειά του και πολλές φορές ένιωσα ότι οι ζωές μας ενώνονται. Θα πρέπει να το ένιωσαν και άλλοι άνθρωποι μέσα στην αίθουσα, γιατί δεν είναι παράξενο οι ζωές των ανθρώπων να ταυτίζονται και να ενώνονται. Όλοι περνάμε τις ίδιες χαρές και τις ίδιες λύπες αργά ή γρήγορα. Ο τρόπος όμως με τον οποίο άνοιγε την καρδιά του αυτός ο άνθρωπος, εκφράζοντας τα κατάβαθα με τον πιο γλυκό τρόπο, ήταν κάτι παραπάνω από ανθρώπινος – σχεδόν υπερβατικός. Εκεί λοιπόν ανακοινώθηκε ότι <<Ο Κηπουρός και ο Θάνατος>> ετοιμάζεται από τις εκδόσεις Ίκαρος. Ήξερα ότι είναι κάτι που με αφορά. Και έτσι ακριβώς ένιωσα διαβάζοντάς το.

Δεν πρόκειται για μυθοπλασία, δεν υπάρχει τίποτα μυθοπλαστικό σε αυτό το βιβλίο. Δεν είναι μαγικός ρεαλισμός, κι όμως ο θάνατος είναι μαγικός ρεαλισμός για εμάς τους ανθρώπους. Ανοίκειος, παράδοξος.

Ο Gospodinov καταπιάνεται με το πλέον δύσκολο θέμα, χωρίς να το τραγικοποιεί, αλλά ούτε και να το ωραιοποιεί. Ο αργός θάνατος του καρκινοπαθή πατέρα, ο οποίος ξεκινά, όπως λέει, τη μέρα της διάγνωσης. Πρώτος θάνατος. Συνεχίζεται, μακρύς, ένα πένθος που ξεκινά πολύ πριν την απώλεια. Οι τελευταίες κινήσεις –η τελευταία φορά που ανεβαίνει τη σκάλα, το τελευταίο φρούτο που τρώει, το τελευταίο δελτίο ειδήσεων που παρακολουθεί–, τα τελευταία λόγια, οι εκκρεμότητες, ό,τι πασχίζει να κρατήσει όσο προλαβαίνει η κάθε πλευρά. Η ασθένεια επιταχύνει τις ανείπωτες συζητήσεις. Μαθαίνεις να μετράς αλλιώς τον χρόνο.

Αυτός ο συγγραφέας τολμάει πολύ γενναία να βάλει τη ζωή του μέσα στα βιβλία του, το παρελθόν του, τα βιώματά του, την παιδική του ηλικία, τις αδυναμίες του, όλους τους φόβους του. Το κάνει και στο Περί Φυσικής της Μελαγχολίας. Ο αναγνώστης δεν ταυτίζεται με τον ήρωα αλλά με τον ίδιο τον συγγραφέα εδώ. Δεν υπάρχει αφηγητής, ήρωες, πλοκή, κλιμάκωση, όλα είναι η αποτύπωση της ίδιας της ζωής, χωρίς όμως εκπτώσεις στη λογοτεχνικότητα.

Αν δεν έχει βιώσει κάποιος την απώλεια του πατέρα –έχει σημασία, του πατέρα, και όχι της μητέρας–, μπορεί να τρομοκρατηθεί με αυτό το βιβλίο, μπορεί όμως και να παρηγορηθεί, ότι «να, κοίταξε, έτσι συμβαίνει με όλους. Το έχουν ζήσει κι άλλοι, έτσι γίνεται, αυτό παθαίνεις, έτσι το περνάς. Αφού μπόρεσα εγώ, θα μπορέσεις κι εσύ». Ισορροπεί τις ποιότητες της ζωής, δεν γίνεται γραφικός ή μίζερος, αφήνει στον θάνατο τη μεγαλοπρέπεια της σιωπής.

Όλοι μιλούν για το πώς να μείνουμε νέοι. Δεν μας μαθαίνει κανείς πώς να γερνάμε, λέει. Τα μαθαίνουμε όλα εκτός από αυτό. Και είναι το μόνο αναπόφευκτο. Δεν ξέρουμε πώς να πενθούμε. Δεν θα μας το πει κανένα εγχειρίδιο, γιατί είναι πολύ βαθύ. Δεν θα μας το πει κανένας γιατρός, γιατί είναι πέρα από αυτόν. Δεν θα μας το πει κανένας τόσο καταπραϋντικά, τόσο αληθινά, όσο η λογοτεχνία.

«Λες τα λουλούδια να είναι τα μυστικά περισκόπια των νεκρών που βρίσκονται από κάτω και παρατηρούν τον κόσμο μέσα από τα κοτσάνια τους;» Ο πατέρας-κηπουρός που σπέρνει τη ζωή και στο τέλος γίνεται ο κήπος όπου ζούμε και αναπνέουμε. Αυτός ο κήπος που διασώζει την παιδική μας ηλικία. Γιατί, αυτό που έχει τελικά σημασία, είναι τι μας αφήνει ένας θάνατος.

“Ο κηπουρός και ο θάνατος”
Georgi Gospodinov
Εκδόσεις Ίκαρος
Μετάφραση Αλεξάνδρα Ιωαννίδου

[Σ.τ.σ.: Μοιράζομαι με τον κόσμο την αναγνωστική εμπειρία μου μόνο για βιβλία που μου άρεσαν, τα οποία διάλεξα και αγόρασα.]

Το πέταγμα του χαρταετού είναι ένα έθιμο που μας ήρθε από πολύ μακριά και, όπως τα περισσότερα, έχει να κάνει με τον κύκλο των εποχών και την υποδοχή της άνοιξης – που ήταν πολύ σημαντική για την επιβίωση των αρχαίων πολιτισμών. Βλέπουμε πώς τα έθιμα και οι τελετουργίες επιβιώνουν, ταξιδεύουν, προσαρμόζονται και υιοθετούνται. Εδώ όμως φαίνεται πως δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με συμβολισμούς, αλλά και με μια έξυπνη αρχαία ευρεσιτεχνία / τεχνολογία.

Ο Κινέζος στρατηγός Han Xin, περίπου στο 200 π.Χ. πέταξε έναν χαρταετό, ώστε να μετρήσει με τον σπάγκο την απόσταση από το στρατόπεδό του μέχρι τα τείχη της πόλης που πολιορκούσε, για να μπορέσουν οι εργάτες να σκάψουν σήραγγες στις σωστές διαστάσεις. Στην Κίνα και τη Μαλαισία από τότε κατασκευάζονταν σε θρησκευτικά έθιμα οι πρώτοι χαρταετοί, με τη μορφή δράκου, από μετάξι και καλάμι μπαμπού. Μάλιστα, κρεμούσαν ευχές και προσευχές επάνω τους για να ταξιδέψουν ψηλά στους θεούς.

Το φεστιβάλ Basant Panchami της Ινδίας (τουλάχιστον από τον 13ο αιώνα),  γιορτάζεται την άνοιξη (Vasanta) και σχετίζεται με την ανανέωση, τη χαρά και την υποδοχή της άνοιξης. Όλοι φορούν κάτι κίτρινο, διακοσμούν τα σπίτια και τους ναούς με κίτρινα άνθη σιναπιού, και τρώνε κίτρινες τροφές (με κουρκουμά, κάρι κ.λπ.).

Έχει ενδιαφέρον να αναφέρουμε ότι γιορτάζεται κάθε χρόνο την πέμπτη ημέρα του ινδουιστικού σεληνιακού ημερολογιακού μήνα Μάγκα, ο οποίος συνήθως πέφτει στα τέλη Ιανουαρίου ή Φεβρουαρίου, δηλαδή 40 μέρες πριν την άνοιξη. Η άνοιξη είναι γνωστή ως ο «Βασιλιάς όλων των εποχών».

Στο Βασάντ Παντσάμι ο καιρός είναι γενικά χειμωνιάτικος στη βόρεια Ινδία και περισσότερο ανοιξιάτικος στις κεντρικές και δυτικές περιοχές, γεγονός που υποστηρίζει την πεποίθηση ότι η άνοιξη φτάνει στο αποκορύφωμά της σαράντα ημέρες μετά το φεστιβάλ. Στην περιοχή του Punjab, το φεστιβάλ ονομάζεται φεστιβάλ Basant των Χαρταετών. Το πέταγμα χαρταετού είναι επίσης παραδοσιακό στη δυτική Ινδία στο Uttarayan, στη Mathura στο Viskwakarma Puja και στη νότια Ινδία.

Γύρω στο 1400 μ.Χ. Ευρωπαίοι εξερευνητές που ταξιδεύουν στις χώρες της Ασίας φέρνουν τους χαρταετούς στην Ευρώπη.

Υπάρχει και η άποψη ότι η ύπαρξη του χαρταετού στη Μεσόγειο ανάγεται στα πειράματα του αρχαίου Έλληνα Πυθαγόρειου φιλοσόφου και ιδρυτή της μαθηματικής μηχανικής, Αρχύτα (428-347 π.Χ.), ο οποίος λέγεται ότι σχεδίασε και κατασκεύασε ένα ξύλινο αυτόματο σε σχήμα πουλιού.

Στην Αμερική ο Benjamin Franklin το 1752, για να αποδείξει ότι η αστραπή είναι ηλεκτρικό φαινόμενο, πέταξε έναν χαρταετό, κατά τη διάρκεια καταιγίδας, με ένα μεταλλικό κλειδί στη βάση του σπάγκου, το οποίο με τη βροχή έγινε αγώγιμο, μεταφέροντας στατικό ηλεκτρισμό από τα σύννεφα σε ένα δοχείο.

Από τον 19ο αιώνα έγινε παιδικό παιχνίδι. Στην ελληνοχριστιανική παράδοση και το έθιμο της Καθαράς Δευτέρας, το πέταγμα του αετού συμβολίζει το πέταγμα της ανθρώπινης ψυχής προς τον Δημιουργό της, την ημέρα που ξεκινά η νηστεία της Σαρακοστής, δηλαδή την ημέρα που ξεκινά η πνευματική και σωματική μας κάθαρση. Με τη διαδικασία αυτή, ερχόμαστε πιο κοντά στον Θεό. Οι χαρταετοί φτιάχνονται σε τεράστια ποικιλία σχημάτων. Παραδοσιακό σχήμα στην Ελλάδα είναι αυτό με τον εξάγωνο σκελετό από ελαφρύ καλάμι και ρυζόχαρτο ή χαρτί αφής.

Ο λεπτός χειρισμός του χαρταετού, να εκμεταλλευτείς τους ανέμους τραβώντας τον σπάγκο αλλά και απελευθερώνοντας για να πάει πιο ψηλά, είναι μια μεταφορά για την αντιμετώπιση των προκλήσεων της ζωής, που απαιτεί μια ισορροπία μεταξύ της απελευθέρωσης και της διατήρησης του ελέγχου. Η αυτοσυγκράτηση και ο λεπτός χειρισμός, πάντως, είναι χαρακτηριστικά στις χειροτεχνίες και τη φιλοσοφία των Κινέζων μέχρι σήμερα.

πηγές:

https://en.wikipedia.org/wiki/Han_Xin

http://www.chinaknowledge.de/History/Han/personshanxin.html

https://en.wikipedia.org/wiki/Vasant_Panchami

https://en.wikipedia.org/wiki/Archytas

https://www.worldhistory.org/article/606/greek-mathematics/

https://en.wikipedia.org/wiki/Kite_experiment

https://fi.edu/en/science-and-education/benjamin-franklin/kite-key-experiment

Διαβάζοντας το βιβλίο Τι λέει ο Γκάντι για τη μη βία, την αντίσταση και το θάρρος (μτφρ. Φώτης Τερζάκης, εκδόσεις Σάλτο, σειρά Κάλλιστος) του Νόρμαν Φίνκελσταϊν, με έκπληξη διαπίστωσα ότι το συνολικό έργο του Μαχάτμα Γκάντι ανέρχεται σε κάπου εκατό τόμους. Ποιος αλήθεια από μας έχει διαβάσει έστω δυο-τρεις τόμους από αυτό το έργο; Οι περισσότερες γνώσεις μας για τον Γκάντι προέρχονται από σποραδικές αναφορές, άρθρα στον τύπο, αποσπάσματα σε βιβλία ή, χειρότερα, από τσιτάτα σε social media. Ο Φίνκελσταϊν επισημαίνει πως τα κηρύγματα του Γκάντι είναι γεμάτα οφθαλμοφανείς αντιφάσεις και διαποτίζονται από μια θρησκευτική πίστη που δεν επιδέχεται πάντα ορθολογική ανάλυση.

Προφανώς και ένα τόσο τεράστιο έργο θα περιέχει αντιφάσεις. Περιέχει προσωπικές πεποιθήσεις, αναθεωρήσεις, ωστόσο δεν μπορούμε να μη δεχτούμε πως παρέμεινε ακλόνητος στις θεμελιώδεις του πεποιθήσεις ακόμα και την περίοδο που δοκιμάστηκε στα άκρα. Σύμφωνα με τον Φίνκελσταϊν, το έργο του Γκάντι ωρίμασε κατά το 1930 με 1947, όταν το δόγμα του τέθηκε στη σκληρότερη δοκιμασία του – κι έτσι ωρίμασε και η σκέψη του.

ΜΗ ΒΙΑ -ΕΙΡΗΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΑΓΑΠΗ- ΑΛΗΘΕΙΑ: Άραγε μιλάμε για μια ουτοπική πράξη, μια πράξη που δεν μπορεί να υλοποιηθεί στον κόσμο αυτόν, μια πράξη που είναι σχεδόν αφύσικη προς τη φύση του ανθρώπου –τουλάχιστον έτσι όπως έχει εξελιχθεί; Μυθολογίες και κείμενα θρησκευτικά λένε πως ο άνθρωπος ξεκίνησε σε μια κοινωνία μη βίας, έλλειψης πόνου, θανάτου και κακού, πριν από μια «πτώση», μια μετάβαση. Από τότε, προσπαθεί να επιστρέψει εκεί. Το θέμα είναι όμως ότι ψάχνει τον «παράδεισο», την ιδανική εκείνη προ-πτωτική κατάσταση, χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι η κατάσταση αυτή δεν είναι τόπος και προορισμός, αλλά εσωτερική διαδικασία μεταμόρφωσης.

Η παιδαγωγική του Γκάντι

«Ο νόμος της αγάπης», δηλώνει ο Γκάντι, «κυβερνά την ανθρωπότητα. Αν ήταν αλλιώς, δεν θα υπήρχαμε ακόμα εδώ. Το γεγονός ότι η ανθρωπότητα επιβιώνει, δείχνει πως η συνεκτική δύναμη είναι μεγαλύτερη από τη διασπαστική. Αν δηλαδή η βία και το μίσος μάς κυβερνούσαν», λέει, «θα είχαμε εξαφανιστεί εδώ και πολύ καιρό». Ένα αιώνιο παιδί; Κάποιος που διατήρησε την προ-πτωτική σκέψη, σε μια νηπιακή στάση ζωής; Ή ένας αληθινός παιδαγωγός, ένας μοναδικός διδάσκαλος; «Η πίστη του Γκάντι στην έμφυτη καλοσύνη της ανθρωπότητας μπορούσε να φτάνει στα όρια της ευπιστίας», λέει ο Φίνκελσταϊν. Το ‘40 έγραφε «αρνούμαι να πιστέψω ότι οι Γερμανοί ως έθνος δεν έχουν καρδιά ή έχουν αξιοσημείωτα λιγότερη από τα υπόλοιπα έθνη της γης». Και συνεχίζει «πρέπει να επιμείνω στην πίστη μου στη δυνατότητα ακόμη και των πιο εξαχρειωμένων να ανταποκριθούν στη μη βία.» […] «Κάποιοι λένε ότι η Satyagraha (η φιλοσοφία και η μέθοδος της μη βίαιης αντίστασης) δεν έχει καμία αποτελεσματικότητα απέναντι σε ένα πρόσωπο που δεν διαθέτει αίσθηση της ηθικής. Διαφωνώ με αυτό. Η πιο πέτρινη καρδιά πρέπει να λιώσει αν είμαστε αληθινοί και έχουμε υπομονή. Έχω γνωρίσει ανθρώπινα τέρατα από τα νεανικά μου χρόνια. Έχω διαπιστώσει ότι, ακόμα και αυτά, δεν είναι ανεπίδεκτα λύτρωσης, αν ξέρουμε πώς να αγγίξουμε τη σωστή χορδή στην ψυχή τους».

Εντοπίζουμε έντονη παιδαγωγική προσέγγιση στον Γκάντι, αφού και στις παιδαγωγικές μεθόδους αυτό που κάνουμε για τα παιδιά που δεν συνεργάζονται, που είναι επιθετικά, αντιδραστικά, είναι να βρούμε τι ακριβώς είναι αυτό που θα τα ευαισθητοποιήσει και θα τους ενεργοποιήσει τη διάθεση συνεργασίας και καλής συμπεριφοράς. Έβλεπε άραγε τους ισχυρούς του κόσμου ως ανώριμα παιδιά που παίζουν άτακτα το παιχνίδι τους και τα θέλουν όλα δικά τους; Παιδιά που τους έχει λείψει η αγάπη;

Πόλεμος και πολιτική

Ο Γκάντι δεν ενδιαφερόταν μόνο για την πολιτική ανεξαρτησία. Ενδιαφερόταν για την εσωτερική ελευθερία. Και αυτή, πίστευε, ξεκινά από την παιδεία. Στο έργο του Hind Swaraj ή Indian Home Rule (1909), υποστηρίζει ότι μια κοινωνία δεν είναι πραγματικά ελεύθερη αν απλώς αλλάξει κυβερνήτες. Πρέπει να αλλάξει νοοτροπία.

Πίστευε ότι η εκπαίδευση δεν πρέπει είναι απλώς μάθηση γνώσεων, εξειδίκευση και διεκπεραίωση, αλλά καλλιέργεια χαρακτήρα, ψυχής και πρακτικής ζωής. Έχει να κάνει με την «ολοκληρωμένη ανάπτυξη των καλύτερων δυνατοτήτων του ανθρώπου –σώμα, νους και πνεύμα.» Αυτή η προσέγγιση συνδέεται άμεσα με την πολιτική του: η εκπαίδευση πρέπει να κατασκευάζει ανθρώπους με ηθική και συνείδηση, όχι απλώς εργαλεία παραγωγής γνώσεων που μεγαλώνοντας θα γίνουν απλά εξειδικευμένοι επαγγελματίες και ρόλοι σε μια συγκεκριμένη θέση.

Όσο για τον πόλεμο, ο Γκάντι θεωρούσε πως είναι ηθική αποτυχία της ανθρωπότητας. Η μη βία δεν ήταν απλώς στρατηγική, αλλά αποτέλεσμα ηθικής παιδείας. Αν η εκπαίδευση διαμορφώνει ηθικά πρόσωπα, τότε αυτά τα πρόσωπα θα παράγουν μη βίαιη πολιτική. Αν οι κοινωνίες εκπαιδεύονται στον ανταγωνισμό και την κυριαρχία, θα οδηγηθούν στη σύγκρουση. Αν εκπαιδεύονται στην αλήθεια και τη συνεργασία, θα δημιουργήσουν ειρήνη.

Η πολιτική του ρητορική λοιπόν είχε παιδαγωγικό χαρακτήρα. Δεν καλούσε απλώς σε αντίσταση. Καλούσε σε εσωτερική μεταμόρφωση.

Ευλαμπία Τσιρέλη