Mετάφραση: Δήμητρα Δότση |Eκδόσεις: Loggia

Σχεδόν δυστοπικό. Μια φωτεινή δυστοπία καμουφλαρισμένη σε ευτοπία. Το φοβόμουν αυτό το βιβλίο, λόγω της διαφορετικότητάς του από τις νόρμες αφήγησης, αλλά έχω εμπιστοσύνη στη μεταφράστρια. Λέω, για να το διάλεξε η Δότση, κάτι έχει. Αποδείχτηκε εξαιρετικά ενδιαφέρον. Ήρωες vessels, δοχεία δηλαδή, που σημαίνει πως δεν έχουν κάποια προσωπικότητα, ταυτότητα, ιδιοσυγκρασία. Συνήθως κάτι τέτοιο το βλέπουμε στον μαγικό ρεαλισμό. Θα μπορούσαν να είναι οποιοιδήποτε. Γι’ αυτό και απουσιάζει παντελώς ο διάλογος. Η Άννα και ο Τομ αποτελούν περισσότερο μία οντότητα, ένα μοτίβο, παρά χαρακτήρες. Δυστυχώς, δεν είναι υπερβολή εδώ να παρατηρήσω πως υπάρχουν όντως τέτοιοι άνθρωποι: χαμένοι, αφομοιωμένοι, χωρίς σκοπό. Ζουν μια ζωή που φαντάζει αισθητικά τέλεια, γεμάτη ταξίδια, design αντικείμενα, ψηφιακή αναγνώριση. Ακόμα και όταν επιλέγουν να αλλάξουν την καθημερινότητά τους, η πλήξη τούς ακολουθεί παντού.

Η έλλειψη του προσωπικού σκοπού, η αδυναμία της ενδοσκόπησης και η απώλεια της εμπειρίας – αφού η πράξη αντικαθίσταται με την ψηφιακή αναπαράσταση, κάτι σαν σκηνικό αντί για πραγματική ζωή – οδηγεί σε μια υπαρξιακή στασιμότητα, δημιουργεί ένα ανοιχτό στόμα, κατασκότεινο, ένα εσωτερικό κενό.

Αν διαβάσεις αυτό το βιβλίο περιμένοντας κάποια πλοκή, το διαβάζεις λάθος. Δεν υπάρχει κλιμάκωση, δεν οδηγεί σε λύτρωση, δεν οδηγεί σε κάθαρση. Είναι βιβλίο-καθρέφτης, είτε στραμμένος προς τα εσένα είτε στραμμένος απλά στην εποχή, ένας φακός που θα σε βοηθήσει να δεις κάποια πράγματα πιο προσεκτικά.

Οι χρόνοι είναι άλλο ένα ενδιαφέρον κομμάτι. Ένας Παρατατικός που αφήνει μια επίγευση αέναης επανάληψης. Προκαλεί δυσφορία – αλλά μπορεί έτσι να το βίωσα εγώ. Ωστόσο, παρά την επανάληψη υπάρχει στασιμότητα. Το βιβλίο κλείνει με Μέλλοντα σε χρήση πρόδρομης αφήγησης, κάτι που χρησιμοποιούμε όταν μιλούμε για βεβαιότητα βάσει συνήθειας. Άρα, η συνέχεια είναι προδιαγεγραμμένη – μια υπαρξιακή δυστοπία.

Ο Vincenzo Latronico δημιουργεί -όχι άθελά του- μια λογοτεχνική κοινωνιολογική μελέτη, με ενδιαφέρουσα δομή αφήγησης, ήρωες που δεν είναι ήρωες, και χρόνους που δεν είναι χρόνοι. Απολαυστική λογοτεχνία σε μια meta εποχή.