Μετάφραση: Δήμητρα Δότση | Εκδόσεις Loggia, 2024

Κάθε φορά που πιάνω στα χέρια μου ένα τέτοιο μικρό βιβλίο, που ξέρω ότι η
έκτασή του δεν μαρτυρεί τις αναγνωστικές του διαστάσεις, χαμογελώ
ικανοποιημένη. Πολλά από τα αγαπημένα μου βιβλία εξαντλούνται στον
αριθμό των όχι άνω των 100 σελίδων. Όσο για τον συγγραφέα του, είναι ένα
από εκείνα τα αινίγματα, τους ήσυχους ανθρώπους, που γράφουν ένα-δύο
βιβλία κι έπειτα αυτοκτονούν ή χάνονται κάπου στον χάρτη να ζήσουν
αόρατοι. Ο Πουλιέζε έκανε το δεύτερο.

Στο Μαύρο Καράβι διαβάζουμε μια λυρική, καυστική και φανταστική απόδοση
μιας Νάπολης που μαστίζεται από έναν βιβλικό κατακλυσμό. Οκτώ σύντομα
αλλά πυκνά πεζά, ποικίλης ποιότητας, που αποδεικνύουν έναν πεζογράφο
που χειρίζεται καλά τα εργαλεία της τεχνικής της γραφής, με όχι ωστόσο
μεγαλεπίβολα θέματα. Ο Πουλιέζε φτιάχνει μεγάλες προτάσεις,
αναμειγνύοντας τη συνείδηση με διαλόγους και σκέψεις αλλά και τη φωνή του
αφηγητή. Αυτό είναι το χαρακτηριστικό του. Πολλές φορές φέρνει τον
αναγνώστη σε μια κατάσταση αβεβαιότητας, αμηχανίας, ο καθένας ερμηνεύει
τα γεγονότα όπως θέλει.

Η γλώσσα του ονείρου, του μαγικού ρεαλισμού, του αλλόκοτου –περισσότερο
αισθητή στο πρώτο διήγημα βέβαια– έχει μεγάλες προκλήσεις. Ενέχει τη
μεγάλη πρόκληση της γλωσσικής απόδοσης του ανοίκειου. Η
Δήμητρα Δότση σίγουρα κατάφερε, πρώτον, τη διαχείριση της σύνταξης στις
τεράστιες προτάσσεις του Πουλιέζε και, δεύτερον, την απόδοση και
διασφάλιση της εύθραυστης αυτής γλώσσας. Γι’ αυτό λέω πάντα ότι ο
μεταφραστής της λογοτεχνίας είναι δυο φορές αναγνώστης και δυο φορές
συγγραφέας.

Ευλαμπία Τσιρέλη