Ποιος δεν φοβήθηκε το θάνατο… και ποιος δεν λύγισε μπροστά στο αλύπητο χτύπημά του. Μπροστά σε εκείνη τη στιγμή που χάνεις ένα αγαπημένο πρόσωπο…που προσπαθείς να χωρέσεις μια απώλεια μέσα στα όρια της θνητής σου ύπαρξης, της περιορισμένης σου διάνοιας. Τότε που ξαφνικά αισθάνεσαι τόσο μικρός κι ασήμαντος και τρέμεις την στιγμή που θα έρθει η δική σου ώρα. Που αποχαιρετάς, που συνειδητοποιείς ότι δεν θα τον/την ξαναδείς ποτέ και μουδιάζεις ανήμπορος. Που ολόκληρη η πραγματικότητα, η τόσο πάγια μέσα στο μυαλό σου, γκρεμίζεται σε χίλια κομμάτια και εσύ δεν κάνεις καν τον κόπο να σκύψεις να τα μαζέψεις. Ο άνθρωπός σου έχει πέσει στο χάσμα. Έχει εγκαταλείψει την εδώ ζωή. Εσύ στέκεις στην άκρη του γκρεμού και σκέφτεσαι «αν πέσω κι εγώ… θα υπάρξω ποτέ ξανά;» Εκεί διστάζεις. Εκεί αλλάζεις γνώμη και δεν πέφτεις, γιατί σκέφτεσαι το ενδεχόμενο…. το ενδεχόμενο να πάψεις να υπάρχεις· και ο νους σου δεν το αντέχει. Τότε είναι που ξεκινάς να χτίσεις μιαν άλλη πραγματικότητα για σένα. Μια πραγματικότητα που δεν θα σ’ αφήσει να ξαναπληγωθείς. Μια πραγματικότητα που περικλείει όλα τα ενδεχόμενα και σε προετοιμάζει για όλα. Μπορείς να αντικρίσεις τα πάντα πλέον. Ακόμα και τον ίδιο τον θάνατο. Κατάματα. Γιατί αυτό που μας φοβίζει πιο πολύ απ’ το θάνατο είναι η ανυπαρξία σε όλες τις διαστάσεις και σε όλα τα ενδεχόμενα.

Φιλόσοφοι, ποιητές, ολόκληρες θρησκείες, καλλιτέχνες, θεοί, ήρωες, όλοι αναζήτησαν απαντήσεις σχετικά με τον θάνατο. Ο Ιησούς Χριστός, νίκησε τον θάνατο. Στους Σουμέριους ο Γκιλγκαμές βρήκε το φυτό της αιώνιας νιότης. Ο Αδάμ και η Εύα στην Εδέμ έτρωγαν απ’ το δέντρο της ζωής και ζούσαν σε έναν μακάριο τόπο, μέχρι που διάλεξαν τη “γνώση”. Και τόσοι άλλοι, όλοι και όλα γύρω από τον θάνατο. Γιατί τί είναι αυτό που μας κάνει ανθρώπους; Που μας ξεχωρίζει απ’ το θεϊκό; Ο θάνατος. Αυτός βέβαια είναι και η κινητήριος δύναμη της ζωής. Χάρη σε αυτόν πραγματοποιούμε τους στόχους μας και ολοκληρώνουμε κεφάλαια στη ζωή μας, δημιουργούμε, γράφουμε βιβλία, ζωγραφίζουμε πανέμορφους πίνακες, φτιάχνουμε αθάνατα γλυπτά και περίεργους μηχανισμούς, μελετάμε το διάστημα, βρίσκουμε απαντήσεις σε προβλήματα, γεννάμε, ερωτευόμαστε, υποσχόμαστε, χαζεύουμε το ηλιοβασίλεμα, μυρίζουμε ένα λουλούδι -κάποιες από εκείνες τις στιγμές που επιβραδύνουμε την ταχύτητά μας για να ευχαριστηθούμε τα πράγματα που συνήθως προσπερνάμε-, αφήνουμε υλική ή πνευματική κληρονομιά στους απογόνους μας, μαθαίνουμε όσο πιο πολλά πράγματα μπορούμε, μοιραζόμαστε, αγαπάμε, συγχωρούμε, κάνουμε όνειρα.

Ναι ο θάνατος φταίει, γιατί ο θάνατος σηματοδοτεί το τέλος του χρόνου μας. Και το τέλος του χρόνου, αυτή η προθεσμία, αποτελεί το μεγαλύτερο κίνητρο στη ζωή και έχει αποτελέσει την αιτία των πιο σπουδαίων θαυμάτων του πλανήτη. Ο θάνατος φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά. Τους συγγενείς μαζί, τους φίλους να θρηνούν για τον χαμένο. Όλοι ξαφνικά είναι ίσοι. Μπροστά στο θάνατο δεν υπάρχουν κοινωνικές τάξεις, δεν υπάρχουν διχόνοιες, δεν έχουν νόημα όλα αυτά. Μένει η ουσία. Ποιά είναι; Το ΥΠΑΡΧΩ.

Ο θάνατος επίσης, έχει εμπνεύσει δεκάδες συγγραφείς και ποιητές. Τόσο πολύ λατρεύτηκε αυτή η σκοτεινή του δύναμη να εξαφανίζει τα πάντα σε μια στιγμή, που θα έλεγε κανείς ότι αποτέλεσε την πιο ισχυρή θρησκεία. Γιατί ποιό ον σε τούτο τον πλανήτη δεν πιστεύει στον θάνατο; Κανείς. Η γέννηση και ο θάνατος είναι τα πιο σίγουρα πράγματα στη ζωή μας. Υπάρχουν όμως πολλοί που δεν πιστεύουν στην ανυπαρξία. Και η ανυπαρξία ακυρώνεται, πρώτον, με την κληρονομιά που αφήνεις στους υπόλοιπους ζωντανούς, είτε αυτή είναι οι απόγονοί σου, είτε ένα βιβλίο, είτε μια ανακάλυψη, είτε δύο σοφές κουβέντες που το εγγόνι σου θα θυμηθεί και εξαιτίας σου και θα πάρει την σωστή απόφαση και δεύτερον, με την συνέχιση της ύπαρξής σου σε κάποιο άλλο επίπεδο. Εκεί που τα δύο μεγάλα αινίγματα, η Ζωή και ο Θάνατος ενώνονται στο μεταιχμιακό ερώτημα: «Υπάρχει μετά θάνατον ζωή;».

–Ευλαμπία Τσιρέλη-

(απόσπασμα από το βιβλίο «Ο Θάνατος στην Κελτική Μυθολογία και Παράδοση»)

Δεν επιτρέπεται η ηλεκτρονική ή έντυπη αναδημοσίευση του παρόντος. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.