Απολαυστικό. Η μία Λιγεία (του Πόε) γνωστή, η άλλη (του Λαμπεντούζα), με εξέπληξε και με εντυπωσίασε και ως γραφή και ως φύση. Πρόκειται δηλαδή εδώ για μια έκδοση με δύο ομότιτλα διηγήματα που συνδέονται θεματικά.

Πολλά κοινά μπορεί να βρει κανείς ανάμεσα στις δύο Λιγείες και στη σχέση τους με τον άνδρα. Η Λιγεία, ένα πλάσμα -σε κάθε περίπτωση- από αλλού, ενσαρκώνει τον απόλυτο έρωτα και αναδεικνύει τα θολά όρια μεταξύ του έρωτα και του θανάτου.

Κάθε Λιγεία αφήνει ένα τόσο βαθύ υπαρξιακό σημάδι, που και οι δύο ήρωες των ιστοριών απομονώνονται σταδιακά από την καθημερινή, πεζή πραγματικότητα και αναζητούν την ανάμνηση μιας ιδανικής, απόκοσμης αγάπης που κανένας κοινός θνητός έρωτας δεν μπορεί να αντικαταστήσει.

Ο Πόε, απόλυτα πιστός στο γοτθικό και στον ρομαντισμό. Ο Λαμπεντούζα, στον κλασικισμό και στον ρομαντισμό. Ενώ η Λιγεία του Πόε κινείται στο σκοτάδι και στο μακάβριο, η Λιγεία του Λαμπεντούζα βγαίνει στο φως της Σικελίας, με μόνες σκοτεινές στιγμές τα βαθιά νερά ή τις καταιγίδες, αλλά και τον ψυχισμό των ανδρών τελικά.

Το πιο βαθύ και άξιο προσοχής συνδετικό στοιχείο των διηγημάτων, για μένα, είναι τα δόντια.

Εξαιρετική ποιότητα έκδοσης και μεταφράσεων.

Ένα απόσπασμα που μου άρεσε πάρα πολύ, από τη Λιγεία του Λαμπεντούζα:

<<Το καφενείο ήταν ένα είδος Άδη, όπου συνωστίζονταν ανεμικά φαντάσματα απόστρατων αξιωματικών, συνταξιούχων δικαστικών και καθηγητών. Αυτοί οι ανυπόστατοι ίσκιοι έπαιζαν ντάμα ή ντόμινο βυθισμένοι σε ένα ασθενικό φως, που τη μέρα το έκαναν ασθενικότερο οι γύρω στοές και τα σύννεφα, και τη νύχτα τα πελώρια πράσινα σκίαστρα τον πολυελαίων. […] Ήταν ένα πραγματικό Λίμπο.>>

<<Λιγεία>> (Δύο ομότιτλα διηγήματα)
Συγγραφείς: Edgar Allan Poe, Giuseppe Tomasi di Lampedusa
Πρόλογος: Franz Kafka
Μεταφραστές (αντίστοιχα):
Τζένη Μαστοράκη, Νάσος Βαγενάς
Εκδόσεις Στιγμή

[Σ.τ.σ.: Μοιράζομαι με τον κόσμο την αναγνωστική εμπειρία μου μόνο για βιβλία που μου άρεσαν, τα οποία διάλεξα και αγόρασα.]