Εγγραφές στα νέα ONLINE τμήματα συγγραφής και επιμέλειας κειμένου του Εργαστηρίου Συγγραφής Imaginarium, για το έτος 2023-’24 | 10ος χρόνος λειτουργίας!
Διάρκεια Προγράμματος: 6 μήνες – 6 ενότητες- 12 μαθήματα μέσω ZOOM
Το πρόγραμμα προάγει τη φιλαναγνωσία και δημιουργική ανάγνωση, τον σωστό χειρισμό του λόγου, την απόκτηση συγγραφικής αυτογνωσίας και τη συνεχή βελτίωση και εξέλιξη στη συγγραφή καιτη βασική επιμέλεια του κειμένου.
“Ο σκοπός των σωστών μαθημάτων συγγραφής δεν είναι να σου δείξουνπόσο εύκολο είναι να γράψεις, αλλά το αντίθετο. Το αν θα γράψει κάποιος, τι θα γράψει, και πόσο θα διαρκέσει το έργο του στον χρόνο, εξαρτάται κυρίως από τη μετέπειτα προσωπική και συνεχή του ενασχόληση με τη γραφή. Εξάλλου, ο δρόμος του συγγραφέαείναιμοναχικός”. –
Η Ευλαμπία Τσιρέλη είναι συγγραφέας, εκπαιδευτικός και διδάκτωρ Βιβλικής Γραμματείας και Θρησκειολογίας. Διδάσκει επίσης δημιουργική γραφή στο σχολείο και στο εργαστήρι της. Το πιο πρόσφατο βιβλίο της είναι «Ο Εδουάρδος και η Μεγάλη Διάσωση» (εκδ. Ικαρος), η δεύτερη περιπέτεια του ομώνυμου ήρωα.
Ποια βιβλία έχετε αυτόν τον καιρό πλάι στο κρεβάτι σας;
«Τραγουδώ εγώ και το βουνό χορεύει» της Ιρένε Σολά, «Και με το φως του λύκου επανέρχονται» της Ζυράννας Ζατέλη, «Πούσι» του Νίκου Καββαδία, «Treasure Island» του R. L. Stevenson.
Ποιο ήταν το πιο ενδιαφέρον στοιχείο που μάθατε πρόσφατα χάρη στην ανάγνωση ενός βιβλίου;
Εμαθα πολλά αδιανόητα πράγματα που δεν ήξερα για το Μπίρκεναου από το βιβλίο «Από τη Θεσσαλονίκη στο Ζοντερκομάντο του Αουσβιτς» του Μαρσέλ Νατζαρή.
Ποιο κλασικό βιβλίο διαβάσατε πρόσφατα για πρώτη φορά;
Το «Ενα δέντρο μεγαλώνει στο Μπρούκλιν» της Μπέτι Σμιθ.
Περιγράψτε την ιδανική αναγνωστική συνθήκη.
Καλοκαίρι, διακοπές, τζιτζίκια, απογευματάκι κάτω απ’ το δέντρο.
Υπάρχουν βιβλία για τα οποία να νιώθετε ενοχές που σας άρεσαν;
Οχι. Αλλά με βάζετε σε πειρασμό να βρω να διαβάσω ένα τέτοιο βιβλίο.
Τι είναι αυτό που σας συγκινεί περισσότερο σε ένα βιβλίο;
Οταν αφήνει έντονα το αποτύπωμά του μέσα μου, σαν να επικοινωνώ με τον συγγραφέα, σαν να έχω τις ίδιες αναμνήσεις και εμπειρίες με τον ήρωα.
Ποιο είναι το επόμενο βιβλίο που θα διαβάσετε;
Πέρα από τα δοκίμια και τα άρθρα που πρέπει να μελετήσω λόγω της ακαδημαϊκής ιδιότητας, θέλω να ξεκινήσω το κλασικό «Ο Γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον» του Ρίτσαρντ Μπαχ.
Τι μηνύματα περνάει η ιστορία στα παιδιά;
Μέσα από τη δράση του Εδουάρδου και των υπόλοιπων ηρώων αναδεικνύεται πρωτίστως η δύναμη της συνεργασίας και της αλληλεγγύης μεταξύ διαφορετικών ομάδων, καθώς και η συνύπαρξη αυτών. Αλλα μηνύματα είναι πως τίποτα δεν είναι τόσο φοβερό όταν τελικά το αντιμετωπίζεις, πως όλοι έχουμε ένα σκοπό για τον οποίο ίσως χρειάζεται να μπούμε στη… «μεγάλη σπηλιά» και πως μόλις βρούμε τον σκοπό μας μπορούμε να γίνουμε έμπνευση για τους άλλους.
Πώς θα αντιμετωπίσει ο ήρωας την άρνηση και τον φόβο κάποιων για βοήθεια στην περιπέτειά τους;
Αρχικά, ο Εδουάρδος θα δώσει πρώτος ο ίδιος το παράδειγμα μέσα από την άμεση κινητοποίησή του να βοηθήσει. Επειτα, θα δείξει κατανόηση στον φόβο κάποιων να συμμετάσχουν στην επιχείρηση διάσωσης. Τέλος, μέσα από έναν έξυπνο τρόπο θα καταδείξει, χωρίς καν να μιλήσει, ότι καθένας μας μπορεί να βρεθεί σε αντίστοιχη θέση ανάγκης.
Η Ευλαμπία Τσιρέλη είναι συγγραφέας, θεολόγος εκπαιδευτικός στην ιδιωτική μέση εκπαίδευση, Διδάκτωρ Βιβλικής Γραμματείας και Θρησκειολογίας Α.Π.Θ. και δασκάλα δημιουργικής γραφής. Στη συνέντευξη που ακολουθεί μας μιλάει μεταξύ άλλων για το Εργαστήρι Συγγραφής Ιmaginarium και για το νέο της βιβλίο, ενώ κάνουμε και μία ωραία βόλτα στον κόσμο της!
Τι σας ώθησε στη συγγραφή; Θυμάστε την πρώτη σας συγγραφική απόπειρα;
Θυμάμαι τον εαυτό μου από πολύ μικρή ηλικία να αφηγείται ή να γράφει ιστορίες, στίχους, πεζά. Αν με ώθησε κάτι περισσότερο στην πορεία, μάλλον ήταν η γενικότερη ιδιοσυγκρασία της οικογένειάς μου να αφηγείται ιστορίες και να μπλέκει την πραγματικότητα με τη μυθοπλασία. Την πρώτη απόπειρα γραφής την έκανα στους τοίχους του δωματίου μου με δικούς μου στίχους κι έπειτα σε διάφορα σημειωματάρια, με ποιήματα και πεζά. Ώριμη απόπειρα συγγραφής όμως, με δομημένη πλοκή σε διήγημα, μπορώ να πω ότι έκανα το 2006. Ήταν μια ιστορία μαγικού ρεαλισμού με φόντο το Εδιμβούργο όπου και κατοικούσα τότε, και με θέμα κάποιους ανθρώπους του περιθωρίου. Γενικά το θέμα της περιθωριοποίησης και του σκοταδιού είναι σταθερό στα γραπτά μου από τότε, είτε πρόκειται για πεζογραφία είτε για ποίηση.
Είστε δημιουργός του Εργαστηρίου Συγγραφής Imaginarium. Μιλήστε μας γι’ αυτό.
Το Εργαστήρι δημιουργήθηκε το 2014, όταν ο όρος «δημιουργική γραφή» στην Ελλάδα ήταν ένας πολύ καινούργιος ακόμα όρος. Με επιμονή και πολλή δουλειά, η κοινότητα μεγάλωσε και αυτή τη στιγμή μετρώ πάνω από 500 απόφοιτους. Το κυριότερο προσδοκώμενο του προγράμματος είναι η βελτίωση του λόγου, η συγγραφική αυτογνωσία και η συνεχής εξέλιξη και εξάσκηση. Είναι ένα δυναμικό ξεκίνημα για τον ενδιαφερόμενο που θέλει να δουλέψει, και μια καλή καθοδήγηση για τα πρώτα δύσκολα συγγραφικά και εκδοτικά βήματα που πολλές φορές κρύβουν παγίδες και απογοητεύσεις όταν δεν έχουμε δουλέψει ή προετοιμαστεί σωστά.
Ο Εδουάρδος ξαναχτυπά! «Ο Εδουάρδος και η Μεγάλη Διάσωση» είναι η δεύτερη περιπέτεια του Εδουάρδου. Ποια είναι τα μηνύματα που θέλετε να περάσετε στους μικρούς αναγνώστες;
Όπως και στο πρώτο βιβλίο, «Ο Εδουάρδος και η μεγάλη Σπηλιά», έτσι και στο δεύτερο, πρώτα γεννήθηκε η ιστορία μέσα στο μυαλό μου κι έπειτα τα μηνύματα προέκυψαν αρμονικά και αβίαστα μέσα από τον ίδιο τον ήρωα και τη δράση. Το δεύτερο αυτό βιβλίο έχει να κάνει με την αλληλεγγύη και με τη βοήθεια σε κάποιους που πραγματικά δοκιμάζονται. Ο Εδουάρδος έχει πια μεγαλώσει και είναι ένας νέος με σπουδαίες ποιότητες χαρακτήρα. Αφού λοιπόν έχει ανακαλύψει την αληθινή του φύση, αυτή της νυχτερίδας δηλαδή, και την απολαμβάνει, έχει δυναμώσει και είναι έτοιμος να βοηθήσει τους άλλους. Οι μικροί (και οι μεγάλοι) αναγνώστες μπορούν να δουν μέσα από την ιστορία πόσο σημαντικό είναι να είμαστε ανοιχτοί να βοηθάμε τους άλλους, από όποια φυλετική ή κοινωνική ομάδα κι αν προέρχονται. Οι δύο διαφορετικές ομάδες εδώ είναι τα ποντίκια και οι νυχτερίδες, με τα ποντίκια να είναι αρκετά επιφυλακτικά απέναντι στις νυχτερίδες. Όλοι οι ήρωες αυτής της περιπέτειας δυναμώνουν προσφέροντας. Ακόμα και οι κακοί, μέσω της αγάπης, μαλακώνουν και μεταμορφώνονται. Άλλα μηνύματα του βιβλίου είναι τι σημαίνει πραγματικός ήρωας, καθώς επίσης πόσο σπουδαίο είναι να αντιμετωπίζουμε το σκοτάδι μας και να ξεπερνάμε τον εαυτό μας ή πόσο σημαντικό είναι να πιστεύουμε στον εαυτό μας και στον προσωπικό μας προορισμό.
Στον κόσμο της Ευλαμπίας…
…Ποια χρώματα κυριαρχούν αυτό το διάστημα;
Το βασικό είναι το μαύρο, που το κρατώ διαχρονικά και δεν φεύγει ποτέ από πάνω μου. Αγαπώ πολύ τη βασική παλέτα της Γης, δηλαδή μπλε, πράσινο, καφέ σε όλες τις αποχρώσεις τους. Τελευταία έχω βάλει στη ζωή μου το έντονο κίτρινο.
…Ποια αρετή είναι η πιο σημαντική;
Αν επέλεγα μία, θα έλεγα πως η πιο σημαντική αρετή είναι η αυταγάπη διότι μόνο μέσω αυτής μπορεί κανείς να αγαπήσει πραγματικά και υγιώς τους άλλους.
…Ποια ταινία, ποιο βιβλίο, ποια προσωπικότητα επηρέασε τη συνέχεια της διαδρομής;
Είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσω μόνο ένα σε κάθε κατηγορία. Στα πρώτα νεανικά χρόνια σίγουρα θα έλεγα Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν ως προσωπικότητα, Άρχοντας των Δαχτυλιδιών ως βιβλίο και οι περιπέτειες του Ιντιάνα Τζόουνς ως ταινία, αλλά και πολλά άλλα βιβλία έχουν συμβάλει στη διαμόρφωσή μου, όπως Βερν, Ουάιλντ, Πόε κ.ά., αλλά και πολλή μουσική! Συνήθως τα συνδύαζα. Για παράδειγμα, την περίοδο που μελετούσα καταραμένους ποιητές, άκουγα Cure και αγαπημένη ταινία ήταν το The Crow. Όταν άκουγα φανατικά Pink Floyd, διάβαζα δυστοπία ή επιστημονική φαντασία και έβλεπα ταινίες στο στυλ του Blade Runner. Το ίδιο και με τους Uriah Heep. Me Björk διάβαζα μαγικό ρεαλισμό και σουρεαλισμό κι έβλεπα Lynch. Κάπως έτσι πήγαινε, σε τρίπτυχα. Τώρα πια με επηρεάζει ένα κύμα από διάφορες μορφές τέχνης, και πλήθος καλλιτεχνών. Οι προσωπικότητες που με εμπνέουν δε, είναι πολύ απλοί και κοντινοί μου άνθρωποι.
Online σεμινάριο μέσω zoomμε τηνΕυλαμπία Τσιρέλη | Εργαστήρι Συγγραφής Imaginarium
Σάββατο 8 & Κυριακή 9 Απριλίου, 17.30-20.00.
Ένα ταξίδι στα βάθη του χρόνου και στους μύθους των λαών!
Το σεμινάριο απευθύνεται σε συγγραφείς, σε μελετητές μυθολογίας και προφορικής παράδοσης, σε αρχάριους συγγραφείς που αναζητούν πηγή έμπνευσης και σε όσους αγαπούν τις ιστορίες!
Μερικές από τις ενότητες που θα μελετηθούν: • απαρχές του μύθου και εξέλιξη • μοτίβα στους μύθους των λαών και αρχέτυπα • δομή του μύθου – το ταξίδι του ήρωα – αρχές του storytelling • αναδιήγηση, διασκευή, επικαιροποίηση, ανανοηματοδότηση στη σύγχρονη λογοτεχνία • πειραματισμός
Εισηγήτρια: Ευλαμπία Τσιρέλη, Δρ Βιβλικής Γραμματείας και Θρησκειολογίας με ειδίκευση στους μύθους της αρχαίας Εγγύς Ανατολής και τη Βίβλο, συγγραφέας των εκδόσεων Ίκαρος και Αρμός, εκπαιδευτικός. Δείτε περισσότερα: https://evlampiatsireli.com/
▪︎εκμάθηση των βασικών εργαλείων της λογοτεχνικής συγγραφής (στοιχεία λογοτεχνικότητας, ύφος, περιγραφή, χαρακτήρες, αφηγητές, χρόνοι αφήγησης, εστίαση, πλοκή, πλάνο, κειμενικά είδη, διάλογος με τον αναγνώστη, επιμέλεια κειμένου κ.ά.)
▪︎αναγνώριση και μελέτη των κατηγοριών της μυθοπλασίας (φαντασία, επ.φαντασία, τρόμος, γοτθικό μυθιστόρημα, δυστοπία, μυστήριο, μαγικός ρεαλισμός, παραμύθι), μελέτη κειμένων, πειραματισμός στη γραφή.
Το πρόγραμμα προάγει τη φιλαναγνωσία και δημιουργική ανάγνωση, τον σωστό χειρισμό του λόγου, την απόκτηση συγγραφικής αυτογνωσίας και τη συνεχή βελτίωση και εξέλιξη στη συγγραφή και επιμέλεια του κειμένου.
Οι ασκήσεις γράφονται και σχολιάζονται μέσα στο μάθημα. Επιπλέον υπάρχουν εργασίες για το σπίτι που διορθώνονται από τη διδάσκουσα και έτσι ο συμμετέχων/ουσα παρακολουθεί την πρόοδό του/της αναλυτικά.
Διάρκεια Προγράμματος: 6 ενότητες – 6 μήνες – 12 μαθήματα (2 μαθήματα τον μήνα, ημέρα Τετάρτη, μετά τις 6μ.μ.)
“Ο σκοπός των σωστών μαθημάτων συγγραφής δεν είναι να σου δείξουνπόσο εύκολο είναι να γράψεις, αλλά το αντίθετο. Το αν θα γράψει κάποιος, τι θα γράψει, και πόσο θα διαρκέσει το έργο του στον χρόνο, εξαρτάται από τη μετέπειτα προσωπική και συνεχή του ενασχόληση με τη γραφή. Ο δρόμος του συγγραφέα εξάλλου είναι μοναχικός”. –
ΑΠΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΣΕ εκπαιδευτικούς, γονείς, φοιτητές, ηθοποιούς και αφηγητές, συντονιστές λεσχών ανάγνωσης παιδικού βιβλίου, επιμελητές και εικονογράφους παιδικών βιβλίων, συγγραφείς και ασκούμενους, αφηγητές, και σε όποιον πειραματίζεται με τη φαντασία, αγαπά τη συγγραφή, την παιδική λογοτεχνία και δεν ξέχασε ποτέ το παιδί μέσα του! (δεν απαιτούνται ιδιαίτερες συγγραφικές ικανότητες, μόνο όρεξη για μάθηση και περιπέτεια)
Περιορισμένος αριθμός συμμετεχόντων.Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.
ΕΙΣΗΓΗΤΡΙΑ: Η Ευλαμπία Τσιρέλη είναι συγγραφέας, εκπαιδευτικός θεολόγος, Δρ ΑΠΘ και δασκάλα συγγραφής. Διδάσκει δημιουργική γραφή και συγγραφή (πεζογραφία, ποίηση και επιμέλεια κειμένου) τα τελευταία 10 χρόνια στο εργαστήρι της, το Εργαστήρι Συγγραφής Imaginarium. Πραγματοποιεί ομιλίες, σεμινάρια και εργαστήρια σχετικά με τον μύθο, τη λαϊκή παράδοση, τη μυθοπλασία και το παραμύθι. (Κεντρική Δημοτική Βιβλιοθήκη, Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης, TedXAuth, ComiCon, Δήμοι και Μουσεία) Εφαρμόζει τη δημιουργική γραφή ως εκπαιδευτικό εργαλείο σε σχέδια διδασκαλίας, έχει συνεργαστεί με την Action Art και την Ελληνική Βιβλική Εταιρία, μεταφράζει και επιμελείται βιβλία. Είναι συνεργάτιδα του Πατριαρχικού Ιδρύματος Πατερικών Μελετών στα εκπαιδευτικά προγράμματα, πραγματοποιεί επιμορφώσεις εκπαιδευτικών και έχει διατελέσει μέλος της ομάδας μεντόρων στο Παιδαγωγικό Εργαστήρι της Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ., στην Πρακτική Άσκηση των φοιτητών. Είναι συγγραφέας των εκδόσεων Ίκαρος, Αρμός και Ελληνική Βιβλική Εταιρία. Τα βιβλία των μαθητών της από το Εργαστήρι Συγγραφής Imaginarium κυκλοφορούν από τις εκδόσεις iWrite και Κύφαντα. Mάθετε περισσότερα εδώ.
Για πρώτη φορά στη ζωή του ένιωθε τόσο πολύ ερωτευμένος. Δεν έβλεπε σε αυτήν τη γυναίκα απλά κομμάτια του εαυτού του, μα κι ένα φως που θα τον έβγαζε από την άβυσσό του. Ο πόνος εκείνης της νύχτας δεν ήταν τόσο έντονος πια, από τη μέρα που την είχε γνωρίσει. Όμως, η ελπίδα για μια ζωή μαζί της έμοιαζε να χάνεται μπροστά του, όσο η Σελίνα βούλιαζε στην αυτοκαταστροφή της. Κι εκείνη, πράγματι, ήθελε να προχωρήσει μαζί του, όμως η δίψα της εκδίκησης την κρατούσε πίσω. Ενώ ήταν έτοιμη να σκοτώσει το αφεντικό της, επιθυμώντας μια εξιλέωση από τα τόσα χρόνια καταπίεσης που είχε βιώσει, ο Μπρους πήρε την απόφαση να με αφαιρέσει από το πρόσωπό του. Δεν τον ενδιέφερε αν τον έβλεπε κάποιος, μονάχα εκείνη τον ένοιαζε. Πίσω από μένα φρόντιζε πάντα να κρύβει τους πιο βαθιούς του φόβους, τις πιο τρομακτικές του αναμνήσεις και τα μεγαλύτερα σκοτάδια της ψυχής του. Όμως, για πρώτη φορά στεκόταν μπροστά σε κάποιον γυμνός, δείχνοντας τον πραγματικό του εαυτό. Την ήθελε να κοιτάζει την αληθινή του όψη όσο την παρακαλούσε να τα αφήσει όλα πίσω της και να τον ακολουθήσει.
Δημήτρης Τάσκου
Η Νύφη
Ίσα που την ένιωθα επάνω μου πλέον. Θαρρείς και είχε γίνει ένα με εμένα. Ήταν μήνες που δεν είχε κουνηθεί καθόλου. Πότε πότε, ένιωθα την καρδιά της να χτυπάει πιο δυνατά και νομίζω ότι ένα μεσημέρι κούνησε τον αριστερό αντίχειρά της. Νοσοκόμες έμπαιναν και έβγαιναν, έπλεναν το λευκό λεπτό κορμί της με πανιά και έσταζαν πάνω μου βρώμικες σταγόνες. Κατά τα άλλα, η Νύφη είχε μια ουδέτερη μυρωδιά ανθρώπου σε κώμα. Έχουν περάσει από πάνω μου πολλοί που με έκαναν να αηδιάζω μόνο που με ακουμπούσαν με το λιγδιασμένο κορμί τους. Αυτό κάπως με είχε κάνει να τη συμπαθήσω. Επισκέπτες δεν είχε να με ενοχλούν με τα πάνω κάτω και τα κλάματά τους, και ο σιχαμερός άντρας που επισκεπτόταν συχνά τον θάλαμο δεν την είχε παρατηρήσει ακόμα. Όλα αυτά, μέχρι χθες.
Περασμένα μεσάνυχτα, η πόρτα άνοιξε και τον είδα μαζί με τον Μπακ να έρχονται προς το μέρος μας. Στάθηκαν μπροστά μας. Του είπε πως μπορεί να τελειώσει μέσα της άφοβα αλλά τον έβαλε να υποσχεθεί να μην της αφήσει σημάδια και έχει μπλεξίματα. Έπειτα ο Μπακ έβαλε στη μπλε ρόμπα του τα εβδομήντα πέντε δολάρια και έφυγε. Την κοστολόγησε πιο ακριβά από τις άλλες γιατί ήταν ψηλή, αδύνατη και ξανθιά. Ένιωσα το σώμα της για ένα δεύτερο να τρέμει, λες και της είχαν κάνει ηλεκτροσόκ. Αν μπορούσα θα άρχιζα να κουνιέμαι υστερικά για να τη βοηθήσω. Ξεκούμπωσε το παντελόνι του και ανέβηκε από πάνω μας με τα γόνατα. Πλησίασε το πρόσωπό του στο δικό της. «Είσαι το πιο όμορφο κορίτσι που είχα σήμερα» είπε με βρωμερή ανάσα και πήγε να τη φιλήσει. Ακούστηκε μια απόκοσμη κραυγή. Το επόμενο πράγμα που θυμάμαι είναι την κομμένη γλώσσα του πάνω μου και το καυτό αίμα του να εισχωρεί αργά αργά στον αφρό μου. Η Νύφη είχε ήδη καταφέρει, σέρνοντας το κορμί της, να φτάσει μέχρι την πόρτα.
Μυρτώ Μαυρομάτη
Πίσω στη λίμνη
«Μπέντιβερ», είπε ο αφέντης μου ψυχορραγώντας στο χώμα, με την πλάτη του ακουμπισμένη στο κορμό ενός δέντρου. «Το σπαθί μού δόθηκε απ’ την κυρά της Λίμνης. Τώρα πρέπει να επιστραφεί στο νερό από όπου ήρθε».
Και έτσι, ο ιππότης Μπέντιβερ με σήκωσε απ’ το έδαφος και κατευθύνθηκε προς τη λίμνη. Με κρατούσε σφιχτά στο δεξί του χέρι και, λαβωμένος όπως ήταν απ’ τη μάχη, περπατούσε κάπως ατσούμπαλα και εγώ ζαλίστηκα μέχρι να φτάσουμε. Μουρμούριζε για το πόσο πολύτιμο είμαι και πως καλύτερα να με κρατούσε για χάρη του βασιλείου ή ακόμα και για τον εαυτό του. Φυσικά είχε δίκιο για την αξία μου αλλά δεν περίμενα η απληστία να τον κυριεύσει. Σταμάτησε και με έκρυψε πίσω από μια πέτρα και αποφάσισε να πει ψέματα στον βασιλιά του. Περίμενα αρκετή ώρα μέχρι που ο ιππότης, γεμάτος μετάνοια και ντροπή, επέστρεψε.
Πώς το ’ξερε; αναρωτήθηκε.
Ο αφέντης μου πάντα ήταν καλός στο να διακρίνει ψεύτες. Με πήρε, λοιπόν, περπάτησε μέχρι την όχθη της λίμνης, και με πέταξε με όλη του τη δύναμη. Το όμορφο χέρι της κυράς μου με έπιασε πριν πέσω έτσι βάναυσα στο νερό, και με τράβηξε μέσα με χάρη. Λυπόμουν για τον Αρθούρο, αλλά η δουλειά μου στον κόσμο των θνητών είχε πλέον τελειώσει. Μπορούσα πλέον να αναπαυτώ κι εγώ σαν τον βασιλιά μου.
Πάνος Παπαδόπουλος
Οι σημειώσεις
Ακούω από μακριά τα βήματα του Νόα να πλησιάζουν αργά και νωχελικά, ακολουθούμενα από τον ελαφρύ γδούπο της μαγκουρίτσας που τον στηρίζει. Κάθε μέρα, την ίδια ώρα. Δεν ξέρω πόσο καιρό γίνεται αυτό, ίσως και χρόνια. Εγώ δεν γνωρίζω από χρονολογίες παρά μόνο αυτές που βρίσκονται αποτυπωμένες για πάντα στις σελίδες μου. Φαίνεται πάντως να είναι πολλά, γιατί οι σελίδες μου έχουν κιτρινίσει ενώ σε κάποια σημεία έχουν λιγάκι τσαλακωθεί ή και σκιστεί. Δεν με πειράζει όμως, δεν πονάω τόσο. Όχι όσο με πονάνε κάποιες φορές αυτές οι επισκέψεις.
Η ανάγνωση των αναμνήσεων στην Άλι συχνά είναι πολύ επώδυνη. Δυσκολεύομαι να σηκώσω το βάρος τόσων πολλών λανθασμένων και δειλών επιλογών. Επιλογών που στέρησαν χρόνια ευτυχίας και πρόσθεσαν χρόνια μιζέριας στο πλάι ανθρώπων που δεν ήταν γραφτό να είναι μαζί. Όποτε όμως βλέπω το χαμόγελο της Άλι ή ακούω τη νότα ελπίδας στη φωνή της κάθε φορά που θυμάται κάτι, τα ξεχνάω όλα. Πάντα στα ίδια σημεία των πυκνογραμμένων σελίδων μου, ξανά και ξανά. Κι όμως, δεν κουράζομαι ποτέ. Γιατί αυτές είναι οι στιγμές για τις οποίες υπάρχωˑ οι στιγμές που δικαιολογούν την ίδια μου την ύπαρξη. Και γι’ αυτές είμαι ευγνώμων.
Χριστίνα Λουϊζάκη
Κίνητρο
Συναντηθήκαμε για πρώτη φορά στα δέκατα γενέθλιά του. Τότε ήμουν πολύ νέα, μόλις δύο χρονών και χωρίς καμία δουλειά στη Σκωτία. Από τότε γίναμε αχώριστοι. Στα χρόνια που ακολούθησαν, τον είδα να εξελίσσεται από αγόρι σε έφηβο, σε νεαρό άντρα και, τέλος, στην ισχυρότερη δύναμη του κόσμου. Δοκιμάστηκε, πόνεσε, απέτυχε, έχασε, αλλά ποτέ δεν το έβαλε κάτω. Σε κάθε επιτυχία και πρόκληση που συνάντησε, ήμουν εκεί. Γνώρισε μερικές από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες του περασμένου αιώνα. Από όπου περνούσε, κέρδιζε προσωνύμια, άλλα λιγότερο και άλλα περισσότερο ακριβή. Ήρθε αντιμέτωπος με την ίδια τη μοίρα και βγήκε νικητήςˑ δεν λησμόνησε όμως ποτέ τις αξίες και την καταγωγή του. Στις πιο δύσκολες στιγμές του, ήμουν εκεί. Όταν έχασε τη μητέρα του, αισθάνθηκα και εγώ τον πόνο του, ράγισα. Στο τέλος, παρά τις όλες επιτυχίες του, βίωσε τη μεγαλύτερη και μακροβιότερη αποτυχία του. Απομακρύνθηκε από την οικογένειά του και κλείστηκε στον εαυτό του, χάνοντάς τον σιγά-σιγά. Συνέχισα να είμαι στο πλάι του, στην παρακμή του. Χάσαμε τη λάμψη μας.
Ήταν έτοιμος να εγκαταλείψει, και εκεί που πίστευα ότι είχε πέσει δραματικά η αυλαία, επέστρεψε δριμύτερος για μία τελευταία θεαματική υπόκλιση. Η επανένωση με την οικογένειά του, του έδωσε καινούργια ζωή. Ήμουν ξανά περήφανη μαζί του. Οι περιπέτειες που ακολούθησαν ήταν μεγαλειώδεις. Μάγισσες και μυθικά τέρατα, βασιλιάδες, κροίσοι και πειρατές, χαμένοι πολιτισμοί και θησαυροί. Ταξίδεψα μαζί του στα πέρατα του κόσμου και ακόμα παραπέρα. Στα έγκατα της Γης και στα όρια του διαστήματος. Τώρα που φτάσαμε στο τέλος, μπορώ να πω μονάχα ένα πράγμα: Ήταν τιμή μου που ήμουν η έμπνευσή του όλα αυτά τα χρόνια.
Απόστολος Σαμαράς
Μετουσίωση
Δημιουργήθηκα για να προσφέρω αιώνια ζωή. Αθανασία. Τι όμορφη λέξη! Γεμίζει το στόμα όταν την προφέρεις. Πολλά μπορείς να κάνεις όταν είσαι αθάνατος και εγώ είμαι πολύ χαρούμενη που μπορώ να δώσω απλόχερα αυτό το δώρο. Όχι να το παινευτώ, αλλά δεν μετράει μόνο ο εσωτερικός μου πλούτος. Η εμφάνισή μου, από μόνη της, τραβάει τα βλέμματα και διεγείρει τις αισθήσεις. Είμαι πορφυρή και λάμπω μέσα στο σκοτάδι. Το φως από τις φλόγες των κεριών αγκαλιάζει το κορμί μου κάνοντάς με ακόμα πιο ακαταμάχητη. Δεν είμαι μια οποιαδήποτε λίθος. Είμαι πολύτιμη και μου αρέσει.
Ωστόσο, τον τελευταίο καιρό αισθάνομαι ότι κινδυνεύω. Πολλοί είναι αυτοί που με κυνηγούν και πιο πολύ από όλους εκείνος ο πανούργος μοχθηρός μάγος τον οποίο όλοι τρέμουν. Ακόμα και ο ιδιοκτήτης μου, αυτός ο ταλαντούχος αλχημιστής, που με τόση αγάπη ξεζουμίζει από μέσα μου το λίκνο της ζωής, ακόμα και αυτός φοβάται τις σκοτεινές δυνάμεις του ακατανόμαστου. Εγώ όμως δεν ανησυχώ. Έχω την ικανότητα να κρύβομαι και να εμφανίζομαι μόνο σε όσους το έχουν πραγματική ανάγκη. Στους καλούς. Στους τίμιους. Σε αυτούς που αξίζει να ζουν για πάντα. Όπως το αγόρι που επέζησε. Έχω ακούσει πολλά για αυτόν και ελπίζω να είναι πράγματι ο εκλεκτός που θα νικήσει το κακό. Μέχρι τότε, θα παραμείνω αόρατη, ανάμεσα σε τόσα και τόσα αντικείμενα που κινδυνεύουν από την απληστία του ανθρώπου.
Θάνος Μολούδης
Οι παραπάνω συγγραφείς ανήκουν στο Τμήμα των Προχωρημένων του Εργαστηρίου Συγγραφής Imaginarium – Φθινόπωρο2022
Φανερά εξαντλημένος και κατάκοπος, ο άντρας με τα λιγδωμένα μαλλιά και το σκανδαλιάρικο βλέμμα κοίταζε βιαστικός το ρολόι του. Είχε διανύσει πολλά χιλιόμετρα μακριά από τον άρχοντα του ερέβους αλλά ακόμη ίδρωνε στη σκέψη κάποιας αλλαγής. Ακούστηκε το μαγικό κλικ ανάμεσα στους δείκτες και ο χρόνος επέτρεψε τη μεταφορά ανάμεσα στις διαστάσεις.
Το σαρδόνιο χαμόγελο κάλυψε σχεδόν ολόκληρη την έκταση του προσώπου του. Αμέσως μόλις κατάφερε να εισχωρήσει στον κόσμο των ανθρώπων μέσω της κοντινότερης πύλης, βρέθηκε σε ένα σκοτεινό δάσος με μια ξύλινη καλύβα στη μέση. Το αλλόκοτο κτίσμα στηριζόταν σε πόδια κότας. Χωρίς δεύτερη σκέψη, άρπαξε με λαιμαργία και καταβρόχθισε το ένα πόδι. Έπειτα ξεκίνησε την αναζήτηση κάποιου σπιτιού χωρίς σκαλισμένες κολοκύθες.
Στο τέλος του δρόμου, πίσω από μια κλαίουσα ιτιά, βρισκόταν ένα σπίτι παντελώς κενό. Δεν είχε ιδιοκτήτη ούτε φαντάσματα. Τα λιγοστά έπιπλα πάλιωναν κάτω από ένα στρώμα παγωμένης σκόνης. Ο Τζακ εισέβαλε και κρύφτηκε κάτω από τη στριφογυριστή ξύλινη σκάλα του σαλονιού.
Λίγα λεπτά μετά, άκουσε γιγάντια βήματα και ένιωσε το έδαφος να τρέμει. Η θεόρατη μορφή έσπασε τη φθαρμένη πόρτα και ψιθύρισε τραγουδιστά: «Αναζητώ τον επιδρομέα του σπιτιού μου και τον καλώ να εμφανιστεί, ειδάλλως εγώ η ίδια θα τον φάω ζωντανό».
Ο Τζακ όμως δεν έβγαινε από την κρυψώνα του, προκαλώντας την απόλυτη αγανάκτηση της μάγισσας. Τέντωσε τα λασπωμένα μακριά της δάχτυλα και το σπίτι διαλύθηκε στον αέρα με μιας. Η Baba Yaga, εξαγριωμένη που ο άντρας έκλεψε και έφαγε το πόδι της καλύβας της, τον μεταμόρφωσε σε γιγάντια κότα. Ξερίζωσε το ένα του πόδι με πάθος και στη συνέχεια άναψε φωτιά κάτω από το καζάνι που κουβαλούσε. Μαγείρεψε και έφαγε το πόδι του. Από τα κόκκαλά του κατασκεύασε ένα κλειδί που άνοιγε κάθε πόρτα σε κάθε διάσταση, ώστε να μην την ξανακλέψουν.
Η γυναίκα περπατούσε με βήματα βαριά. Διέσχιζε το απομονωμένο δρομάκι που την οδηγούσε στα όρια της πόλης. Γύρω της, εγκαταλελειμμένα σπίτια, ξερά φύλλα και υγρασία, σαν να περνούσε από το μέρος ο θάνατος. Υπήρχε απόλυτη ησυχία, τόσο που η γυναίκα άκουγε μόνο τη λαχανιασμένη της ανάσα. Είχε περπατήσει τόσα χιλιόμετρα για να φτάσει εκεί… Κάθε βήμα όμως άξιζε τη θυσία. Μπροστά σε αυτό που της υποσχέθηκε εκείνη πως θα αντίκριζε, άξιζε κάθε θυσία. Εκείνη η μέρα ήταν η τελευταία της ελπίδα. Μέσα στο μυαλό της επανέλαβε άλλη μια φορά τις οδηγίες που της έδωσε εκείνη.
«Στα άκρα της πόλης θα βρεθείς, εκεί όπου νομίζεις πως φαντάσματα θα δεις. Θα δεις το φεγγάρι να λάμπει δειλά και θα απαγγείλεις λόγια τρυφερά. Η ώρα να είναι δώδεκα ακριβώς αλλιώς η πύλη δεν θα ανοίξει δυστυχώς…»
Δεν είχε την επιλογή να μην τα καταφέρει. Θα έπρεπε να περιμένει πάλι τον επόμενο χρόνο, όταν οι Παλιές Ψυχές θα δυνάμωναν και πάλι.
Η πόλη και τα φώτα της απλώνονταν μπροστά της. Βρισκόταν πλέον πολύ μακριά. Στάθηκε στο πιο σκοτεινό άκρο, εκεί όπου το φεγγάρι θα την έλουζε με το φως του μόλις εμφανιζόταν δειλά από τα σύννεφα. Κοίταξε το ρολόι της. Ήταν ακριβώς δώδεκα. Η καρδιά της χτύπησε δυνατά, όπως τότε. Τότε που όλα είχαν τελειώσει.
«Κόρη μου, σε παρακαλώ, μέσα στην ομίχλη, κάνε να σε δω… Της μαμάς της λείπεις πολύ, βλέπει πεταλούδες και νομίζει ότι είσαι εσύ. Κόρη μου μονάκριβη, εγώ δεν σε ξεχνώ. Η ψυχή μου πάντοτε είναι μαζί σου, εδώ. Ξέρω πως θα έρθεις σήμερα στο φως, εκεί που τελειώσαν όλα σαν καπνός.»
Έσφιξε τα μάτια και άφησε τα δάκρυα να τρέξουν καθώς επανέφερε στο μυαλό της την εικόνα που μισούσε. Το μικρό της στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου. Οι προβολείς την τύφλωσαν. Σύγκρουση.
Άνοιξε τα μάτια. Το φεγγάρι τη φώτιζε όσο ποτέ. Πίσω της, μια μικρή σκιά. Μεσάνυχτα της 31ης Οκτωβρίου 2000. Και οι ψυχές, για λίγο, επέστρεφαν σπίτι.
Άνοιξε τα μάτια της με δυσκολία. Κάθισε στο κρεβάτι της και τεντώθηκε. Ήταν πολύ πιασμένη από την κούραση, αλλά παρόλα αυτά σηκώθηκε με όρεξη. Έπρεπε να ετοιμάσει το σπίτι καθώς σύντομα θα την επισκέπτονταν οι φίλοι της. Ήταν η μικρή τους παράδοση κάθε χρόνο τέτοια νύχτα να συναντιούνται και να ξεφαντώνουν μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Ίσως φέτος να έρθει και ο Τομ, σκέφτηκε και το χλωμό της πρόσωπο σαν να ζωήρεψε. Το φεγγάρι είχε γεμίσει και από το βουνό ακουγόταν το κλάμα των λύκων. Άφησε ένα βάζο με λουλούδια στο τραπέζι και έστρωσε το φόρεμά της. Ύστερα έβαλε στο παλιό πικάπ έναν δίσκο και άφησε τη βελόνα να ακουμπήσει την άκρη του. Ακούστηκε ένα ελαφρύ τρίξιμο και ύστερα μουσική από πιάνο. Άρχισε να χορεύει μόνη με απαλές κινήσεις. Στριφογυρνούσε γύρω από τον εαυτό της όταν μια σκιά γλίστρησε κάτω από το φως του φεγγαριού και την τύλιξε τρυφερά. Το ήξερα πως θα έρθεις… ψιθύρισε και συνέχισε να κινείται αρμονικά με τη σκιά. Σύντομα το δωμάτιο γέμισε με κόσμο. Όλοι μαζί χόρευαν, γελούσαν και διασκέδαζαν.
Ένα κοράκι ήρθε και στάθηκε στο ανοιχτό παράθυρο. Παρακολουθούσε για ώρα μέχρι που κάποια στιγμή τίναξε τα φτερά του. Μόλις είχε αρχίσει να χαράζει. «Κοίτα! Κοίτα!» έκρωξε δείχνοντας έξω. Οι πρώτες αχτίδες του ήλιου τρύπωσαν στο δωμάτιο. Η μουσική έπαψε. Ο χορός σταμάτησε. Η γυναίκα κοίταξε το είδωλό της στον καθρέφτη. Το φόρεμά της ήταν σκονισμένο, γεμάτο χώματα. Τα μαλλιά της ανακατεμένα. Το δεξί της μάτι δεν υπήρχε και στη θέση του υπήρχε μια σκοτεινή τρύπα. Το αριστερό της χέρι ήταν διάτρητο από σκουλήκια. Ακούμπησε το μάγουλο της με φρίκη. Κοίταξε γύρω της το δωμάτιο. Αόριστες φιγούρες την είχαν περικυκλώσει και την πλησίαζαν απειλητικά. Πισωπάτησε για να γλυτώσει ώσπου έφτασε στην άκρη του δωμάτιου. Μέσα από τον καθρέφτη έβγαινε ένα λαμπερό φως. Άπλωσε το χέρι της προς το φως όταν ο καθρέφτης κυριολεκτικά την τράβηξε μέσα του. Προσπάθησε να φωνάξει.
Ήταν εκείνη η στιγμή που πετάχτηκε όρθια από το κρεβάτι της. Ψηλάφησε ξανά το πρόσωπό της. Όλα ήταν εντάξει. Η πόρτα του δωματίου της άνοιξε απότομα. «Χαρούμενο Χάλοουιν, μαμά! Φάρσα ή κέρασμα;» είπε γελαστά το μικρό αγόρι. Η γυναίκα γύρισε το κεφάλι της προς το κομοδίνο, εκεί όπου υπήρχε η κορνίζα με τη φωτογραφία του Τομ, του συζύγου της που έφυγε μια τέτοια ημέρα…
Evlampia Τsireli 