Μετάφραση: Μαρία Παλαιολόγου | Εκδόσεις: Ίκαρος

Μύθοι και θρύλοι μπλέκονται με την πραγματικότητα, το ζώο συνδέεται με τον άνθρωπο, το αόρατο με το ορατό, το όσιο με το μαγικό, η φύση με την ψυχή. Ενδιαφέρον παιχνίδι με τους αφηγητές, άγρια γραφή, χειμαρρώδεις συλλογισμοί και αυθεντικός λόγος χωρίς εντυπωσιασμούς.

Δύο είναι τα δυνατά σημεία: Πρώτον, οι πολυάριθμες οπτικές γωνίες στην αφήγηση, οι ασυνήθιστοι μη ανθρώπινοι αφηγητές που έχουν μηδενική εστίαση. Είναι παντογνώστες, όπως συμβαίνει με τέτοιου είδους αφηγητές. Δεύτερον, ο ανιμισμός που διατρέχει όλο το βιβλίο. Τα πάντα έχουν ψυχή και μιλούν σε μια γλώσσα αρχέγονη. Η φύση, ένας ξεχασμένος, στον άνθρωπο, κόσμος, δεν έχει αρχή και τέλος, δεν έχει γραμμές, μα μόνο κύκλους. Η γέννηση και ο θάνατος έχουν άλλη διάσταση, μοιράζονται σε μια φυσική διαδικασία. Δεν υπάρχει μιζέρια, τραγωδία, μελοδραματισμοί. ό,τι δηλαδή εμπεριέχει εγωισμό.

Η αφηγηματική ανάμειξη των θρύλων της Καταλονίας με τη σκληρή πραγματικότητα της αγροτικής ζωής και τα τραύματα του Ισπανικού Εμφυλίου, είναι εμβληματική τεχνικά. Οι μάγισσες είναι σάρκα της γης, τα πνεύματα οι φωνές του αέρα, οι θεοί το βουνό.

Αν και είναι αρκετά πυκνό, διαβάζεται γρήγορα σαν να σε παίρνει η κατηφόρα και μάλιστα σε ολισθηρό έδαφος. Eξαιρετική η μετάφραση. Θεωρώ πως ήταν πολύ δύσκολο να αποδοθούν φράσεις, εικόνες, καταστάσεις και η γενικότερη αίσθηση αυτού του βιβλίου που τα περιέχει πραγματικά όλα.

Από τα βιβλία που σου αφήνουν ένα σημαδάκι και σου θυμίζουν πως δεν είναι ο άνθρωπος το κέντρο του κόσμου, παρά ένα πολύ μικρό -και ασήμαντο, σχεδόν περιττό- μέρος του συνόλου της φύσης όπου τα πάντα έχουν ανάσα και ψυχή, από το ζώο ως την πέτρα και από το σύννεφο μέχρι τον ποταμό.