Κάθε μέρα, την ίδια ώρα, τον έβλεπα να κάθεται στο ίδιο παγκάκι. Μπροστά στην πλατεία με τα αρχαία. Τυλιγμένος με δυο-τρία σκισμένα πανωφόρια και μια κουρελιασμένη κουβέρτα ριγμένη στα πόδια του. Δίπλα του, όλα του τα υπάρχοντα. Πλαστικές τσάντες με ρούχα, σακούλες με πράγματα, ένα πάπλωμα διπλωμένο και δεμένο σφιχτά, όλα μαστορικά στερεωμένα πάνω στο καροτσάκι του σούπερ μάρκετ. Ολόκληρη η ζωή του δεμένη σε ένα καροτσάκι που χωρά τα ψώνια μιας εβδομάδας.
Δεν μιλούσε ποτέ. Και κανείς ποτέ δεν τον πλησίαζε. Μια φορά κάποιος τού άφησε δύο κονσέρβες κι ένα ψωμί παραδίπλα και ούτε που γύρισε να τις κοιτάξει. Θαρρείς και δεν ήθελε να φάει. Θαρρείς και δεν πεινούσε. Το μόνο που τον έβλεπες να κάνει, ήταν να σκύβει το κεφάλι και να χάνεται στις σελίδες κάποιου βιβλίου∙ να διαβάζει για ώρες, ακίνητος, στο παγκάκι, μέχρι να χαθεί και η τελευταία αχτίδα ήλιου. Χορταίνει με τα βιβλία. Ένας πραγματικός βιβλιοφάγος, σκεφτόμουν και είχα αρχίσει να το πιστεύω. Τα βιβλία τα φύλαγε σαν θησαυρό, σε μια μεγάλη, ταλαιπωρημένη, δερμάτινη βαλίτσα. Θα πρέπει να είχε πολλά. Ποιος ξέρει αν ήταν δικά του από παλιά ή αν τα έβρισκε στα σκουπίδια και τα περιμάζευε σαν αδέσποτα κουτάβια.

Ήταν βαρύ το κρύο εκείνη την ημέρα που αποφάσισα να τον πλησιάσω. Κρατούσα μια ζεστή κουβερτούλα και δύο βιβλία. Σκέφτηκα ότι θα ήταν τα μόνα αντικείμενα που θα εκτιμούσε. Τον πλησίασα και κάθισα δίπλα του στο παγκάκι. Τα άφησα μπροστά στα πόδια του. Εκείνος συνέχισε να διαβάζει. Λοξοκοίταξα. Με έκπληξη διαπίστωσα ότι διάβαζε ένα αγγλικό βιβλίο. Δίπλα του είχε ένα άλλο, με γερμανικό τίτλο.

«Μιλώ και διαβάζω οκτώ γλώσσες. Αυτά που μου έφερες τα έχω ήδη διαβάσει, αλλά σ’ ευχαριστώ», είπε χωρίς να σηκώσει το βλέμμα του. «Για περίμενε», είπε κι έσκυψε στη βαλίτσα. Έβγαλε δύο βιβλία. Ένα στα αγγλικά κι ένα στα γαλλικά. «Τα διαβάζεις;» με ρώτησε.
«Νννναι…» απάντησα, και η λέξη ακούστηκε σαν λόξυγκας από τη σαστιμάρα μου. «Γνωρίζω καλά αγγλικά και λίγα γαλλικά».

Το αγγλικό βιβλίο είχε τίτλο Beyond (Πέρα) και το γαλλικό La Route (Ο Δρόμος). Όνομα συγγραφέα δεν διέκρινα.
«Πάρ’ τα. Να τα διαβάσεις και να μου τα επιστρέψεις όταν τελειώσεις. Να μου πεις τη γνώμη σου. Πάρε και τα δικά σου πίσω, δεν τα χρειάζομαι. Να έρχεσαι να σου δίνω. Έχω πολλά», είπε και ξαναγύρισε στην ανάγνωση.

Πήρα τα βιβλία και απομακρύνθηκα κοιτάζοντάς τον. Είχε τυλιχτεί με την κουβερτούλα μου.

Ευλαμπία Τσιρέλη

Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα Ευλαμπία Τσιρέλη, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

Πλησιάζουν Χριστούγεννα. Το χιόνι πέφτει απαλό στους δρόμους, στις σκεπές, στα πάρκα. Σκεπάζει όλα τα σημεία της πόλης, τα στενά, τις χαραμάδες, τις καμινάδες, τις σχάρες των υπονόμων, τα λεπτά σύρματα του τραμ, τα γυμνά κλαδιά, τις καμπύλες των νυμφών στα σιντριβάνια, τις πολεμίστρες και τα κανόνια του κάστρου, τις οροφές των τρένων, τα καπέλα, τα λιονταρίσια πόδια των σφηκών της Βασιλικής Ακαδημίας, το καταπράσινο γρασίδι στον λόφο του Αρθούρου και τους αυστηρούς, απότομους βράχους, τις χρυσές χαίτες των μονόκερων δίπλα στην Ιατρική σχολή και μπροστά απ’ τον καθεδρικό ναό του Σεν Τζάιλς στο Βασιλικό Μίλι.

Εγώ, από τους τυχερούς, ζω τον τρίτο μου χειμώνα ακόμη ζωντανός, κάτω από τη στέγη του μεγάλου καθεδρικού. Είναι δύσκολη η επιβίωση στο κρύο και η τροφή δυσεύρετη, αλλά ο κύριος Μπλαίρ φροντίζει γι’ αυτό. Έχει αρχίσει να σκοτεινιάζει, παρόλο που είναι ακόμα απομεσήμερο. Κουρνιάζω κάτω απ’ το φτερό μου να ζεσταθώ μέχρι να με πάρει ο ύπνος και να ονειρευτώ, για άλλη μια φορά, ότι γίνομαι άνθρωπος.

Ευλαμπία Τσιρέλη

Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον το κείμενο συνοδευτεί από το όνομα της συγγραφέως, με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση.

Μια μια περπάτησα τις πλάκες των δρόμων σου κι έμαθα όλα τα μυστικά τους.

Πού οδηγούν, τι κρύβουν από κάτω τους…
Εκεί όπου σχηματίζουν καρδιές κι εκεί που περπάτησαν οι πιο παράξενοι διαβάτες.
Σε όλα τα στενά ψιθύρισα πως θέλω να ξαναγυρίσω, να με θυμούνται, μη με ξεχάσουν
και άπλωσα το χέρι να χαϊδέψω τους τοίχους
τους πολυκαιρισμένους, με την πρασινάδα να τους αγκαλιάζει.
Ξέρω το γυάλισμα στους δρόμους όταν βρέχει,
ξέρω την ορατότητα κάθε στιγμή της μέρας,
μέσα απ’ το πέπλο της ομίχλης,
ξέρω τα χρώματα κάθε εποχής,
τα πρόσωπα, τις διαθέσεις των ανθρώπων.
Ξέρω τι ώρα πρέπει να ανέβω στο κάστρο
για να δω απέναντι στον λόφο του Αρθούρου τα πιο όμορφα χρώματα.
Και το αντίθετο.
Τι ώρα να ανηφορίσω τον λόφο
για να δω απέναντι το κάστρο σε όλο του το μεγαλείο.
Ξέρω πώς στολίζεσαι τις γιορτές, ξέρω πώς αγαπάς τους ποιητές σου.
Έχω αναμνήσεις σε κάθε στενό και στροφή σου,
ακόμα κι αν δεν τα έχω περπατήσει ποτέ.
Σ’ έχω περπατήσει στα όνειρά μου τόσες φορές,
που ξέρω απ’ έξω και το πιο κρυφό σου σημείο.
Έχω μιλήσει με τα πνεύματά σου,
με τους νεκρούς ποιητές σου,
με τους ζητιάνους και τους βασιλιάδες σου.
Έχω γράψει ατελείωτες νύχτες για τις ζωές που σε έζησα
κι άλλες τόσες για εκείνες τις ζωές που θα ήθελα να σε ζήσω.
Έχω υπάρξει πολλές φορές κάτοικός σου,
αλήτης στους δρόμους, αριστοκράτης, γυρολόγος.
Έχω υπάρξει τρελός, ερωτευμένος, ονειροπόλος, μεθυσμένος ποιητής
τις νύχτες στα στενά σου.
Έχω αποκοιμηθεί στα σκαλοπάτια σου κάποιες υγρές νύχτες
και κάποιες άλλες που δεν σκοτεινιάζει ποτέ.
Έχω νιώσει τη μεγαλύτερη ευτυχία
κι έχω βιώσει τις πιο αβάσταχτες λύπες περπατώντας σε εκείνες τις πλάκες.
Και τις σημάδεψα
Και με σημάδεψαν
Για πάντα πια.

Για πάντα

-Ευλαμπία Τσιρέλη-

***

One by one I’ve walked your street tiles and learned all their secrets.
Where they lead, what’s beneath them …
Where they form hearts and where the most bizarre passers have walked.
In all your alleys I whispered that I want to come back, to remember me, to not forget me
and stretched out my hands to caress the old walls
with greenery embracing them.
I know the glowing of the streets when it rains,
I know the visibility at all times of the day,
through the veil of fog,
I know the colors of each season,
the faces, the moods of the people.
I know what time to go up the castle
to see Arthur’s seat most beautiful colors.
And vice versa.
What’s the right time to go up the hill
and admire the castle in all its glory.
I know how you shine on Christmas holidays,
I know how you love your poets.
I have memories of every alley and corner,
even of those I have never walked before.
I’ve walked them in my dreams so many times,
that I know by heart all your most secret places.
I’ve talked with your spirits,
with your dead poets,
with your beggars and kings.
I’ve written endless nights about the lives I’ve lived there
and about the lives that I would like to live there.
Many times I have been a resident in your houses,
bum on the streets, aristocrat, peddler.
I’ve been a lunatic, a lover, a dreamer, a drunken poet
some nights in your narrow wet streets.
I’ve fallen asleep on your stairs some wet nights
and some others that never darkens.
I’ve felt the ultimate happiness
and I have experienced the most unbearable sorrow walking on those street tiles.
And Ι marked them.
And they marked me.
Always and forever.
Always.
And forever.

-Evlampia Tsireli-

Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα Ευλαμπία Τσιρέλη, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.