Μαρίζα Ντεκάστρο – Ο Αναγνώστης – “Μικρά Κριτικά”

Η δεύτερη ιστορία του Εδουάρδου, του ποντικού που είχε φτερά, που τελικά κατάλαβε πως ήταν νυχτερίδα και είχε δυο οικογένειες, τη βιολογική και την ανάδοχη. Η δράση τοποθετείται σ’ ένα δάσος, με πολλά μικρά ζωάκια, την ημέρα της μεγάλης γιορτής της Ασημένιας Ακρίδας. Όμως συμβαίνει μια καταστροφή, σεισμός, η σπηλιά των νυχτερίδων φράζει από βράχια και οι κάτοικοί της παγιδεύονται. Από κει και ύστερα ξεκινούν συζητήσεις για το εάν τα υπόλοιπα ζώα θα επέμβουν για σώσουν τις εχθρικές νυχτερίδες, πώς θα οργανωθούν, κλπ. Αν κάποιος ήθελε να διαβάσει ένα εγχειρίδιο για την εθελοντική προσφορά, τη συλλογικότητα, την κοινή προσπάθεια και τους τρόπους οργάνωσης επιχειρήσεων διάσωσης δεν θα εύρισκε καλύτερο βιβλίο για παιδιά. Ο θετικός διδακτισμός περνάει χωρίς υπερβολές καθώς όσα προτείνονται για την επιχείρηση είναι αναπόσπαστα δεμένα με την καθαυτή δράση των ηρώων. Εξαιρετικό!

Ο σωστός διδακτισμός του Εδουάρδου μου θύμισε έντονα τις μικρές ιστορίες της Κλάρας του κλασικού Βούλγαρου συγγραφέα Ντιμίτερ Ινκιοφ ( Η αδελφή μου η Κλάρα, 7 τομίδια, διαφ. μεταφραστές, Πατάκης). Τις ξαναδιάβασα μετά από τριάντα και βάλε χρόνια και δεν έχουν παλιώσει καθόλου επειδή αφενός τα περισσότερα από τα μικρά καθημερινά των παιδιών δεν έχουν αλλάξει, και αφετέρου το χιούμορ με το οποίο τα αντιμετωπίζει ο Ινκιόφ σβήνει τα όποια αδέξια διδακτικά γράφουν ακόμα πολλοί συγγραφείς!