Οι γνωστικοί

αρχείο λήψης

Θαρρείς και οι καρδιές τους να μικραίνουν

άλλο το φως δεν το αντέχουν,

ζούνε ανάμεσα στις γρίλιες,

μια κρύβονται, μια βγαίνουν.

Ποτέ δεν ξέρεις πώς μοιάζουνε στ’ αλήθεια,

-σκιάζουν τα μάτια για να δουν

η καθαρότητα τους προκαλεί μια ασίγαστη μανία.

 

Κι όλο πολύπλοκα νοήματα γυρεύουν,

να εξηγήσουν τη ζωή με κάτι λέξεις

που μυρίζουνε κενό.

 

Βρίσκουν ασθένεια σοβαρή στο πρόσωπό σου

όταν στο γέλιο και τα μάτια σου γελούν.

Κείνοι τα μάτια μισοκλείνουν και σουφρώνουν

στο χαμόγελο

που ‘ναι σφιχτό, αβέβαιο και φοβισμένο.

 

Κι ύστερα αρχίζουνε λογίδρια σοφίας,

πώς τόλμησες, μικρέ, κι επικαλέστηκες τη γνώση

πώς γίνεται να ξέρεις, να γνωρίζεις,

πώς γίνεται να διεκδικείς σοφία

να πεις για τη ζωή, να μάθεις για αγάπη,

για ουσία,

 

Εσύ,

 

πώς τον θεό τους πιάνεις στα τυφλά σου λόγια

εσύ, που δεν φοράς μαύρο μανδύα

που δεν λυγίζει ο λαιμός σου από τρανό σταυρό,

και ποιος νομίζεις ότι είσαι εσύ εξάλλου,

ποιος σε όρισε να υψώσεις τη ματιά στον ουρανό;

 

Τρέμουν, στ’ αλήθεια, που το τόλμησες ν’ αφήσεις τα βιβλία,

τους νόμους, τους ανθρώπινους δεσμούς

και να κοιτάξεις ίσια πια στα μάτια

αυτό που τρέμουνε και λέν’ Δημιουργό.

©Ευλαμπία Τσιρέλη

Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα Ευλαμπία Τσιρέλη, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

 

Άκυκλος

surreal-photography-kirsty-mitchell-akyklos-evlampia-tsireli-poetry-fiction-imaginarium-writing-.jpg

surreal-photography-kirsty-mitchell

Σ’ ένα αιώνιο φθινόπωρο θα ήθελα να ζω

Εκεί που η κάψα του καλοκαιριού έχει γυρίσει σε δροσιά

Και του χειμώνα η παγωνιά δεν θε’ να ‘ρθεί ποτέ

Όσο για την άνοιξη,

Είναι γι’ αυτούς που μάταια καρτερούν κάτι καλύτερο

Που θα ‘ρθει μοναχά για να τους κάψει

©Ευλαμπία Τσιρέλη

Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα Ευλαμπία Τσιρέλη, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

Ματαιότης

mataiotis_vanity_evlampia_tsireli

Εκείνες τις μεταιχμιακές, απαίσιες ημέρες
που συνειδητοποιούσε τη ματαιότητα των πάντων,
βρισκόταν εγγύτερα στην ψυχική της γαλήνη.

Δεν υπάρχει πιο αφοπλιστική,
υπέροχα απαξιωτική
και ηδονικά καθησυχαστική φράση
από το ‘ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης’.

©Ευλαμπία Τσιρέλη

 

Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα Ευλαμπία Τσιρέλη, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

Ποιος

tumblr_lgmzyjPgVs1qamlovo1_500

Όσο κανείς μεγαλώνει, τόσο μεγαλώνει η μοναξιά του.
Κι αυτό δεν οφείλεται στην απουσία ανθρώπων,
αλλά είναι επειδή περίμενε από αυτούς να τον ορίσουν.

©Ευλαμπία Τσιρέλη

Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα Ευλαμπία Τσιρέλη, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

Μεσάνυχτα

tumblr_me5jmiuhil1qe31lco1_1280

Κι ένα βράδυ, λίγο μετά τα μεσάνυχτα, το συνειδητοποίησα.
Είχα πια συνδέσει το σχήμα της καρδιάς, με τ’ όνομά σου.
Τ’ αγαπημένα μου τραγούδια, με τα χέρια σου.
Τη γεύση του φιλιού, με τα χείλη σου.
Το σπίτι, με την αγκαλιά σου.
Τη ζωή, με την ανάσα σου.

© Ευλαμπία Τσιρέλη

Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα Ευλαμπία Τσιρέλη, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

Εξορκισμοί

b86fb58651ac30c27da1ef52d16e9b21

Σε ξορκίζω, μη μάθεις πώς είναι
να παλεύουν οι λέξεις να βγουν
από μέσα σου, λες
και χιλιάδες οπλές
να χτυπούν με τη δύναμη αιώνων.

Σε ξορκίζω, μη μάθεις πώς είναι
να σου σκίζουνε τα σωθικά
για να βγουν να ξαπλώσουν
στο χαρτί και να νιώσουν
πως σε νίκησαν πάλι οικτρώς.

Σε ξορκίζω, μη μάθεις πώς είναι
να συστήνεσαι κάθε φορά∙
να γεμίζεις σελίδες
και ν’ ανοίγεις παρτίδες
με τον άγνωστο πάλι εαυτό σου.

Σε ξορκίζω, μη μάθεις πώς είναι
από σάρκα να μένεις γυμνός
να τελειώνει η μελάνη
κι εσύ πια στο ταβάνι
νοητά προσευχές να σκαλίζεις.

Σε ξορκίζω, μη μάθεις πώς είναι
να γεννά το μυαλό σου γητειές
και τα γράμματα λες
κι είναι πια χαρακιές
που δε μοιάζουν μ’ ανθρώπινη γλώσσα.

Σε ξορκίζω, μη μάθεις πώς είναι
κάθε μέρα να ζεις μια ζωή
χωρίς καν να σαλεύεις,
να μπορείς να μαντεύεις
ηδονές και καημούς εραστών.

Σε ξορκίζω, μη μάθεις πώς είναι
να φοβάσαι να γράψεις, γιατί
δεν το διάλεξες, μα
είναι ανάγκη απλά
κι η ανάγκη είναι πάνω από σένα.

Να γεννιέσαι γεμάτος με έγνοιες,
κληροδότημα των ποιητών∙
να φοβάσαι να δεις
πως κι εσύ θα ταχθείς
μια ζωή να σε σέρνει η πένα.

© Ευλαμπία Τσιρέλη

Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα Ευλαμπία Τσιρέλη, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993

Η αρχή

585897eebbf06f904e7f605c94a9b2d9

Hecate, or The Night of Enitharmon’s Joy, William Blake, 1975.

“Πίσω από κάθε κακή πράξη, κρύβεται ένα πληγωμένο πλάσμα”

Διηγείται η ψυχή των παραμυθιών:

Όλες οι κακές μάγισσες έχουν πρόγονό τους την αρχιμάγισσα Λίλιθ. Και κουβαλούν την κατάρα.

Η Λίλιθ ήταν η πρώτη γυναίκα που έπλασε ο Θεός, στον κήπο της Εδέμ, για να ζήσει δίπλα στον Αδάμ. Ήταν λεπτή και όμορφη, ενώ το απαλό, πάλλευκο δέρμα της χάιδευαν κατάμαυρα λαμπερά μαλλιά που έφταναν μέχρι τους αστραγάλους. Το χαμόγελό της ήταν αστραφτερό και πλάνευε ακόμα και τα φίδια. Ήταν πανέξυπνη και κανένας δεν μπορούσε να την ξεγελάσει. Αυτή η γυναίκα ήταν λίγο παραπάνω ευφυής και ατίθαση απ’ ό,τι θα περίμενε κανείς. Λεγόταν πως γι’ αυτό, έφταιγε το ότι ο Θεός, όταν την έπλασε, εκτός από πηλό, πρόσθεσε στο μείγμα και λίγο χυμό από τους καρπούς του δέντρου της γνώσης.

Η Λίλιθ αγαπούσε πάρα πολύ τον Αδάμ και τον φρόντιζε με λατρεία και αφοσίωση. Ο Αδάμ όμως συχνά παραπονιόταν στον Θεό ότι του έδωσε μια γυναίκα εκρηκτική και ατίθαση, που δεν τον υπάκουε κι έκανε του κεφαλιού της. Όση αγάπη κι αν του έδειχνε εκείνη, ο Αδάμ συνέχιζε να παραπονιέται για τις μακριές της βόλτες στα δάση, τις φιλοσοφικές συζητήσεις της με τα ερπετά και τις κουκουβάγιες, και το βραδινό κολύμπι στις λίμνες, που έκανε τα χερουβίμ να την κρυφοκοιτάζουν ανάμεσα απ’ τα σύννεφα. Ο Θεός είχε φτιάξει, άθελά του, το απόλυτο θηλυκό.

Ο Αδάμ και η Λίλιθ έφεραν στον κόσμο ένα κορίτσι. Η Λίλιθ λάτρευε την κόρη της, που της έμοιαζε και στη θωριά και στην ψυχή. Τα θηλυκά του Παραδείσου έγιναν δύο. Ο Αδάμ τώρα, άρχισε να παραπονιέται στον Θεό και για την κόρη του.

«Πατέρα, γιατί μου έχεις δώσει δύο τόσο ισχυρά θηλυκά; Κάνουν του κεφαλιού τους και δεν με ακούν. Δεν μπορώ να τις τιθασεύσω. Η Λίλιθ μαθαίνει στο παιδί παράξενα πράγματα».

Έτσι, με τα συνεχή παράπονα και τη γκρίνια, ο Αδάμ κατάφερε να πείσει τον Θεό να του φτιάξει μια γυναίκα στα μέτρα του. Όχι πιο έξυπνη, όχι πιο όμορφη και σίγουρα, όχι ατίθαση. Έτσι ο Θεός, την ώρα που κοιμόταν ο Αδάμ, πήρε ένα κομμάτι από το πλευρό του και έφτιαξε την Εύα. Μια γυναίκα, κομμάτι του Αδάμ. Μια γυναίκα όπως ακριβώς την ήθελε.

Τη Λίλιθ την έδιωξε με άσχημο τρόπο, μαζί με την κόρη της. Έξω από τον Παράδεισο, η γη ήταν γεμάτη αγκάθια. Η Λίλιθ πληγώθηκε. Πληγώθηκε βαθιά. Μα έπιασε την κόρη της από το χέρι και, μαζί, περπατώντας πάνω στα μυτερά αγκάθια, γύρισαν πλάτη στον Παράδεισο και υποσχέθηκαν να εκδικηθούν τον Αδάμ και κάθε απόγονό του. Λίγο πριν φύγουν, αποχαιρέτισαν τους αγαπημένους τους φίλους. Ο αρχηγός των φιδιών, που φώλιαζε στις ρίζες του Δέντρου της Ζωής, τις συνόδεψε μέχρι την έξοδο.

«Αγαπημένη μας κυρά, πες μου, τι θέλεις να κάνω για να απαλύνω τον πόνο σου;» είπε ο όφις.

«Θέλω να πονέσουν. Θέλω να εκδιωχθούν κι αυτοί από τον Παράδεισο, όπως έδιωξαν εμένα και το παιδί μου από το σπίτι μας χωρίς να έχουμε φταίξει σε τίποτα», είπε με λυγμούς η Λίλιθ.

Ο όφις τής υποσχέθηκε ότι, για χάρη της ισχυρής φιλίας τους, θα φρόντιζε να εκδικηθεί αυτή την άκαρδη πράξη, με τον χειρότερο τρόπο.

Η κόρη της Λίλιθ, έμελλε να ζευγαρώσει αργότερα με τον Κάιν. Τον άνθρωπο που πρόδωσε το γένος του. Έτσι, θα ξεκινούσε ο κύκλος της εκδίκησης. Κάθε κορίτσι που θα προερχόταν από αυτούς τους προγόνους, θα είχε την επιλογή να γίνει μάγισσα και να εκδικηθεί τους απογόνους της Εύας και του Αδάμ για χάρη της μητέρας Λίλιθ. Οι οδηγίες της εκδίκησης, πέρασαν από γενιά σε γενιά. Από μητέρα σε κόρη, μέχρι σήμερα. Κατάρες με τις οποίες θα δένονταν όμορφοι πρίγκιπες και πριγκίπισσες, και θα βασάνιζαν τις ζωές νέων ζευγαριών και των παιδιών τους.

Και δυστυχώς, μέχρι σήμερα, ο κύκλος της εκδίκησης δεν έχει κλείσει. Και ούτε πρόκειται, μέχρι το τέλος του κόσμου. Γιατί η αδικία προς το πρόσωπο της Λίλιθ, που έδωσε τα πάντα, μα της τα πήραν όλα, ήταν πολύ μεγάλη για να παραγραφεί. Γιατί η αδικία προερχόταν από τον ίδιο τον Θεό. Και δεν υπήρχε κάποιος νόμος που να διαγράφει τις αδικίες του Θεού. Ο Δημιουργός, βλέπετε, είχε ξεχάσει να φτιάξει έναν νόμο στην πλάση. Είχε ξεχάσει να φτιάξει τον νόμο, σύμφωνα με τον οποίο μπορούσε και ο ίδιος να κάνει λάθη, να ζητά συγχώρεση από τα δημιουργήματά του, κι εκείνα, με θεϊκή μεγαλοψυχία, να μπορούν να τον συγχωρούν.

© Ευλαμπία Τσιρέλη

Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα Ευλαμπία Τσιρέλη, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

Οι ονειροπόλοι απευθύνουν έκκληση

brooke-shaden-song-of-moonflower

Brooke Shaden photography

Κάντε κάτι να μην ακουμπήσουμε τα πόδια μας στη γη!
Δεν θέλουμε να προσγειωθούμε.
Εμείς που, αιώνες τώρα,
φροντίζουμε για τις υψηλές και χαμηλές πτήσεις
των πνευμάτων σας∙
για τη μαγεία στην τέχνη και τη λογοτεχνία,
για την άπιαστη και αόριστη ουσία της ποίησης.
Εμείς που, οπλισμένοι με χρώματα,
ζωγραφίζουμε τους γκρίζους τοίχους,
εμείς που γράφουμε στα πεζοδρόμια «σ’ αγαπώ».
Εμείς που πιστεύουμε στον έρωτα
και στις καλύτερες μέρες.
Εμείς που διατηρούμε τη φλόγα του ονειρέματος αναμμένη
κι όλα εκείνα τ’ αστέρια στον ουρανό σου
για να μπορείς ακόμα να κάνεις ευχές.
Εμείς που χορταίνουμε με άνεμο
και ομορφαίνουμε με αλμύρα στα μαλλιά.
Εμείς που η σκέψη μας το βράδυ
ταξιδεύει σε γνωστούς και άγνωστους κόσμους,
πάνω σε βάρκες,
ψαρεύοντας ιδέες από τον ωκεανό της έμπνευσης.
Κοίταξε μας, έχουμε χαμηλώσει επικίνδυνα.
Τα πόδια μας αγγίζουν τις κορυφές των δέντρων.
Κάντε κάτι να μην ακουμπήσουμε τα πόδια μας στη γη!

©Ευλαμπία Τσιρέλη

Ονειροπόλοι

Όταν γεννιόμασταν

σ’ αυτόν τον κόσμο,
τον διπλανό απ’ το δικό μας

Νεράιδες τριγύρω ευχές μας έβρεχαν
για τύχη ευλογημένη

κι ευγενική καρδιά

Επάνω απ’ το βρεφικό κρεβάτι μας
οι πλανήτες έστηναν χορό

κι εμείς οι οδηγοί τους

Ιπτάμενα χαλιά απ’ τις αραβικές νύχτες
μάς ταξίδευαν

σε μακρινές χώρες

Ρημάδια αφήναμε

τον κόσμο πίσω μας
καβάλα στους τυφώνες της φαντασίας

Ονειροπόλοι ωραίοι,

χαμογελούσαμε πονηρά

μπροστά σε όλα τα κάτοπτρα

Παρέα με τον άνεμο και το φεγγάρι
παίξαμε κρυφτό και κυνηγητό,

αιώνια παιδιά

Όταν μεγαλώναμε,

κλέβαμε λίγο τον χρόνο τον ψεύτη
και του γυρνούσαμε την πλάτη

Λεύτεροι στα αδέσποτα όνειρα,
στον θεϊκό μας έρωτα

και στη γλυκιά μας θλίψη

Όμως δεν ήμασταν ποτέ μόνοι

στ’ αλήθεια,
είχαμε ο ένας τον άλλον

Ίσκιοι ελαφροί για πάντα

κάτω απ’ τον βαρύ, καυτό ήλιο,

ήταν τα καταφύγιά μας.

(Το ποίημα-ακροστιχίδα περιέχεται στο βιβλίο “Χρόνειρα. Παράξενες Διηγήσεις & Αδέσποτα ποιήματα“, Ευλαμπία Τσιρέλη, εκδόσεις Πηγή)

Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα Ευλαμπία Τσιρέλη, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

Το Αρχέγονο

img_1861

(απόσπασμα από το διήγημα)

[…]Μπροστά στο κεντρικό, μεγάλο παράθυρο του δευτέρου ορόφου, τοποθέτησα το γραφείο μου. Στ’ αριστερά μου, το τζάκι πάσχιζε να ζεστάνει τους παγωμένους τοίχους. Η κόκκινη βελούδινη κουρτίνα, επέκτεινε την αρχοντιά των σκαλισμένων γύψινων πλαισίων και του περίπλοκου ταβανιού. Μα αυτό που έκλεβε την παράσταση δεν ήταν το ίδιο το σπίτι, ή κάποιο από τα δωμάτια. Ήταν η θέα από το μεγάλο παράθυρο του γραφείου μου. Η παγωμένη λίμνη. Και ο θόρυβος. Ο απόκοσμος θόρυβος που έφτανε θρασύτατος τα βράδια στο παράθυρό μου. […]

~Ευλαμπία Τσιρέλη~

Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα Ευλαμπία Τσιρέλη, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

Σκοταυγή

dark-side-of-the-moon-cover

Έρχεται κάποτε εκείνη η αυγή

Που γυρνάς με την πλάτη στον ήλιο

Ν’ ατενίσεις τα σκοτάδια σου

Αναλογιζόμενος ότι τελικά

Δεν σου ταίριαζε ποτέ το φως.

~Ευλαμπία Τσιρέλη~

Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα Ευλαμπία Τσιρέλη, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.