Ένα πολύ γλυκό βιβλίο, για τη δύναμη της ανάγνωσης και τη σχέση του αναγνώστη με τα βιβλία, για τον μυστικό διάλογο, για το κομμάτι που αφήνουμε μέσα σε ένα βιβλίο όταν το κλείνουμε και τα ίχνη που αφήνει εκείνο μέσα μας.

Το κείμενο βαδίζει στις αφηγηματικές παραδοσιακές νόρμες του μαγικού ρεαλισμού της λατινικής αμερικής και της ισπανόφωνης λογοτεχνίας. Είναι ένα εφηβικό βιβλίο που μπορεί να διαβαστεί από όλες τις ηλικίες.

<<Ο σκοπός της βιβλιοθήκης δεν είναι να διαβάσεις όλα τα βιβλία της, αλλά να μπορείς να τα συμβουλευτείς όποτε θέλεις. Τα βιβλία βρίσκονται εδώ σε περίπτωση που τα χρειαστείς>>.

Έχει έναν γλυκύτατο κεντρικό χαρακτήρα (Χουάν), ένα παιδί που χάνει την ασφάλεια του σπιτιού του, μία συμπρωταγωνίστρια (Καταλίνα) που έχει έναν διπλό ρόλο (το κορίτσι που ερωτεύεται ο Χουάν, και η σύντροφος στην περιπέτεια) και έναν ιδιόρρυθμο θείο (Τίτο) που αποτελεί την αυθεντία στην ιστορία, απολαυστικός και αρκετά κωμικός.

<<Οταν διαβάζεις, δεν βλέπεις ποτέ γράμματα* βλέπεις τα πράγματα που περιγράφουν τα γράμματα: ένα δάσος, ένα σπίτι… Τα βιβλία λειτουργούν ως καθρέφτης και ως παράθυρα. Είναι γεμάτα εικόνες>>.

Οι ιδιόρρυθμοι θείοι και θείες είναι ίσως για πολλούς από εμάς μία επιρροή καλή ή λιγάκι λοξή, για να στραφούμε προς την τέχνη, προς το μυστήριο, προς τα βιβλία, προς την εξερεύνηση του εαυτού. Ο συγγραφέας δομεί ένα ασφαλές περιβάλλον για ένα παιδί, που φεύγει από την ασφάλεια του σπιτιού του όταν οι οικογενειακές ισορροπίες διαταρράσσονται. Όμως είναι ένα περιβάλλον εξερεύνησης – ένα υποκατάστατο που το βοηθά να δυναμώσει και να μεγαλώσει.

Μια ιστορία ενηλικίωσης, ωρίμανσης, για τον τρόπο με τον οποίο ένα παιδί / ένας έφηβος μπορεί να διαχειριστεί το τραύμα, μία δύσκολη οικογενειακή κατάσταση, και να τη μετατρέψει σε δύναμη, σε προσωπικότητα, σε ανακάλυψη με τη βοήθεια μιας βιβλιοθήκης – γιατί, δυστυχώς ή ευτυχώς, οι γονείς μας δεν είναι πάντα αυτοί που μας δείχνουν τον δρόμο. Διότι δρόμος σημαίνει απομάκρυνση, ταξίδι, και δεν είναι όλοι έτοιμοι να δεχτούν κάτι τέτοιο.

Μου θύμισε τη Βιβλιοθήκη της Βαβέλ του
Jorge Luis Borges (εδώ βέβαια έχουμε κάτι πιο βαρύ φιλοσοφικό και μεταφυσικό), το Χάρτινο Σπίτι του Κάρλος Μαρία Ντομίνκες, Τη Σκιά του Ανέμου, του Κάρλος Ρουίθ Θαφόν, όπου η ιστορία ξεκινά με το «Κοιμητήριο των Λησμονημένων Βιβλίων», αλλά και την Πόλη των Θηρίων, της Ιζαμπέλ Αλιέντε, με την ιδιόρρυθμη γιαγιά που παρασέρνει τον εγγονό της σε μια απίστευτη περιπέτεια.

<<Τα βιβλία είναι πιο σημαντικά από τους συγγραφείς. Τα καλύτερα φαίνεται πως γράφτηκαν μόνα τους>>.

Το Άγριο Βιβλίο
Χουάν Βιγιόρο
Μτφρ. Χριστίνα Φιλήμονος
Εκδ. Carnivora

[Σ.τ.σ.: Μοιράζομαι με τον κόσμο την αναγνωστική εμπειρία μου μόνο για βιβλία που μου άρεσαν, τα οποία διάλεξα και αγόρασα.]